Θεσσαλονίκη-Bόρειο Ακρωτήριο: Με μοτοσυκλέτες, φυσικά! (Γ’ μέρος)

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +
κείμενο/φωτό: Κώστας Διαμαντόπουλος (διαβάστε το Α' μέρος εδώ και το Β' μέρος εδώ)

14η μέρα 27/7. Κάπου στην Δυτική Νορβηγία.

Αναχώρηση για να περάσουμε την πασίγνωστη από ιντερνετικές φωτογραφίες, Γέφυρα του Storseisundet.  

Στο κέντρο της φωτογραφίας στο βάθος, η γέφυρα του Storseisundet, σε μια από τις «αβανταδόρικες» γωνίες λήψης.

Η τοποθεσία και η γέφυρα είναι γνωστά και σαν «Δρόμος του Ατλαντικού Ωκεανού». Μια αρκετά εντυπωσιακή γέφυρα αλλά υπερτιμημένη μέσα από έξυπνα τραβηγμένες φωτογραφίες και τουριστικό μάρκετινγκ. Στην διάρκεια του ταξιδιού είδα πολλές και πολύ πιο εντυπωσιακές γέφυρες.

Ξανά η γέφυρα του Storseisundet, από μία λιγότερο κολακευτική γωνία λήψης. Πέτυχα μάλιστα και 2-3 μοτοσυκλετιστές να την ανεβοκατεβαίνουν πέρα-δώθε για να τους τραβάνε σε βιντεάκι.

Διαμονή σε μια …. βίλα με κόστος περίπου 20 ευρώ το άτομο (το θυμάμαι γιατί έχω ακόμα την φωτογραφία της ηλεκτρονικής απόδειξης), με δερμάτινους καναπέδες, πριβέ (πλήρως εξοπλισμένη με συσκευές και σκεύη) κουζίνα και μπάνιο και με πρίζες μέχρι και στο ταβάνι. Το ορκίζομαι.

Η νότια πλευρά της γέφυρας του Storseisundet.

Και επίσης, στα 50 μέτρα από το φιορδ. Να τα λέμε αυτά.

 

15η μέρα 28/7. Κάπου στην Δυτική Νορβηγία.

Όπως σχολίασε και ένας φίλος, αρχιτεκτονική ποικιλία στο Μπέργκεν. Μια πόλη που αξίζει να κάτσεις και να το περπατήσεις βράδυ. Κάτι σπάνιο στην Νορβηγία.

Αν υπάρχει μια πόλη στην δυτική Νορβηγία, που να αξίζει να περάσεις μερικές ώρες, αυτό είναι το Μπέργκεν. Εμείς φτάσαμε εκεί κατά τις 9:30 τοπική ώρα, περπατήσαμε λίγο στο κέντρο της, ίσα να αγοράσουμε κάποια αναμνηστικά και να ψάξουμε κάποιο καφέ αλλά ήταν όλα κλειστά.

Αναχώρηση και από Μπέργκεν  για Στάβαγκερ και από εκεί με φέρι στο Ταού 

Αναχώρηση από το λιμάνι του Στάβανγκερ με κατεύθυνση συτό του Ταού.

Εκεί δυσκολευτήκαμε λίγο αλλά τελικά με την βοήθεια του αγίου γκουγκλ, βρήκαμε και μείναμε σε ένα αξιοπρεπέστατο χόστελ.

Στάβανγκερ

16η μέρα 29/7. Τέρμα η Δυτική Νορβηγία … πιάσαμε Όσλο

Tau-Sand – Hauleli-Όσλο

Ακόμα ένα φιορδ στην περιοχή Sand.

Από Ταού πήραμε τον Ε13 και στην συνέχεια τον Ε134

Ξέρω, είναι η πρώτη φορά που κάνω αναφορά σε οδικές αρτηρίες αλλά ο Ε134 ήταν μια αποκάλυψη.

Στον Ε134

Στον Ε134

 

Στον Ε134

Τι διαδρομές θέλετε; Ευθείες; Ανοιχτές καμπές; Κλειστό στροφιλίκι; Ορεινές διαδρομές; Πεδινές; Δίπλα σε ποτάμια και χείμαρρους; Ότι θα θέλατε, θα το βρίσκατε εκεί.

 

Μια απίστευτη διαδρομή που μας έφερε στην πρωτεύουσα της Νορβηγίας, το Όσλο και διαμονή στο μεγαλύτερο και πιο οργανωμένο κάμπινγκ που συναντήσαμε στο ταξίδι.
Να φανταστείτε, το μπες-βγες γινόταν με μαγνητική κάρτα.

Στο κάμπινγκ του Όσλο

Στο κάμπινγκ του Όσλο

Εδώ να πω ότι ΔΕΝ βγήκαμε στο Όσλο και περάσαμε το υπόλοιπο της μέρας μας στο κάμπινγκ, κάνοντας δημόσιες σχέσεις με οικογένοια Ισπανών: μπαμπάς, μαμά, γιος και το αγόρι του. Με 2 GS δικάβαλα και την μισή Ισπανία φορτωμένη πάνω τους. Καλά να είναι οι άνθρωποι.

 

17η μέρα 30/7. Όσλο -Κοπεγχάγη.

Το ξεκίνημα της επιστροφής μας, καθώς ο «στόχος» της Νορβηγίας είχε επιτευχθεί», το σηματοδότησε το πρώτο και μοναδικό απρόοπτο του ταξιδιού μας: Φούιτ το FJR.

Μια λαμαρινίτσα σε μέγεθος και σχήμα νυχιού αντίχειρα, ήταν η αιτία μιας δίωρης καθυστέρησης, καθώς λόγω μεγέθους και σχήματος, δεν μπορούσαμε να το επισκευάσουμε με τα κιτ του βουλκανισμού που είχαμε. Τελικά, ύστερα από αρκετό ψάξιμο, βρήκαμε (στο Sarpsborg) μαγαζί που εμπορευόταν λάστιχα μοτό, και χρησιμοποιώντας τον εξοπλισμό του, κάναμε την επισκευή μόνοι μας. (ο Μάκης δηλαδή, εγώ επέβλεπα αν το έκανε σωστά)

Αφού μπήκαμε στην Σουηδία χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι, επόμενη στάση στο Γκέτεμποργκ. Εκεί είχαμε δώσει ραντεβού με τον Δημήτρη. Έναν «αδερφό», που παρέα μαζί του και με ακόμα έναν, τον Σταύρο, είχαμε τρέξει τον 6ωρο των Σερρών το 2006. Πλέον, ζει και εργάζεται στην Σουηδία, με την οικογένεια του.  Δυστυχώς, η καθυστέρηση για το λάστιχο του FJR, δεν μας άφησε και πολύ χρόνο να πούμε όσα έπρεπε και όσα θα θέλαμε. Και μάλιστα, ήμασταν τόσο πιεσμένοι χρονικά, που, ο βλάκας, δεν θυμήθηκα να βγω και μια αναμνηστική φωτογραφία με τον Μήτσο. (Μήτσο, ξανά συγνώμη ρε συ).

Από εκεί συνεχίσαμε προς Μάλμο και κατόπιν φτάσαμε στην Κοπεγχάγη περνώντας την εντυπωσιακότερη κατασκευή που είδα στο ταξίδι μας: την γέφυρα του Όρεσουντ.

Από εδώ ξεκινούσε η Γέφυρα του Όρεσουντ. Το πιο εντυπωσιακό κατασκεύασμα που είδα στο ταξίδι. Κάπου στο βάθος, εκεί που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι, 8 χιλιόμετρα μέσα στην θάλασσα, πατάει σε ένα τεχνητό νησάκι και κατόπιν μετατρέπεται σε υποθαλάσσιο τούνελ για άλλα 3-4 χιλιόμετρα. Κάτι άλλο, που δεν φαίνεται στην φωτογραφία, στο μέσον περίπου της γέφυρας, αριστερά μέσα στην θάλασσα και σε απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων, υπήρχε αιολικό πάρκο.

Μια γέφυρα που όταν βρίσκεσαι στην αρχή της (στην Σουηδία) ΔΕΝ βλέπεις το τέλος της (στην Δανία) με γυμνό μάτι. Χάνεται κάπου στην θάλασσα 8 χιλιόμετρα πιο μακριά, για να καταλήξει σε ένα μικρό τεχνητό νησάκι στο οποίο μετατρέπεται σε υποθαλάσσια σήραγγα άλλων 4 περίπου χιλιομέτρων και σε βγάζει μια ανάσα από την πρωτεύουσα της Δανίας. Εντάξει …. Δεν υπάρχουν λόγια.

 

Το γνωστότερο θηλυκό της Κοπεγχάγης. Η σκούρη αριστερά. Οι άλλες δεξιά είναι τουρίστριες.

Τακτοποίηση στο χοστελοξενοδοχείο που είχαμε κλείσει, βόλτα για φωτό μέχρι την τοπική Γοργόνα και επιστροφή για ξεκούραση.

Και από το λίγο που είδαμε Κοπεγχάγη, πρέπει να είναι η πόλη με τα περισσότερα ποδήλατα ανά κάτοικο.

18η μέρα 31/7. Κοπεγχάγη-Βερολίνο

Το πρωί μας επιφύλαξε μια έκπληξη: το πρωινό.

Ή μάλλον ΤΟ πρωινό.

Μπουφέ σαν εκείνον του χοστελοξενοδοχείου που μείναμε (γιατί, αν και ξενοδοχείο, διέθετε και δωμάτια χωρίς μπάνια), δεν έχω ξαναδεί. Μόνο κοκορέτσι και γύρο δεν είχε σε εκείνα τα τραπέζια. Για λίγα δευτερόλεπτα, πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα να κάτσω άλλη μια μέρα, αλλά οι άλλοι δεν έφευγαν χωρίς εμένα και με πήραν σηκωτό. Τελικά, συνεχίσαμε την κατηφόρα της επιστροφής και από το Γκρέτσερ πήραμε το φέρι για Ροστόκ και από εκεί αούτομπαν και βουρ για Βερολίνο.

Μέρος του μπουφέ που σας έλεγα. Και είχε και άλλο που δεν φαίνεται. Από μόνος του προορισμός για επόμενο ταξίδι ….

 

 

Περιμένοντας το φέρι στο Γκρέτσερ (Δανία) για να πάμε Ροστόκ (Γερμανία).

Μέρος του Τοίχους του Βερολίνου με τον Μπρέζνιεφ και τον Χόνεκερ στο πιο εμβληματικό γκράφιτι του τοίχους.

Αλεξάντερπλατς.

 

Το Βερολίνο είναι μια πόλη που θέλω να ξαναπάω. Γιατί λίγες ολιγόλεπτες επισκέψεις στο Τοίχος, την Αλεξάντερ Πλατς  και την Πύλη του Βρανδεμβούργου  ΔΕΝ φτάνουν. Το Βερολίνο είναι (και «θα είναι») ένας ξεχωριστός προορισμός για ξεχωριστό ταξίδι. Παρέα με Δρέσδη και Λειψία. Κλικ. (μόλις σας έκλεισα το μάτι)

Το παγκόσμιο ρολόι στην Αλεξάντερπλας.

Η Πύλη του Βραδεμβούργου

Η γέφυρα Oberbaum στο Βερολίνο. Δύο επιπέδων. Κάτω αυτοκινητόδρομος και πάνω σιδηρόδρομος.

 

19η μέρα 1/8.  Βερολίνο-Μόναχο

Τίποτα σπουδαίο, τίποτα συνταρακτικό. Ατέλειωτα χιλιόμετρα βαρετής αούτομπαν, για να φτάσουμε σε μια πολύ γραφική γειτονιά του Μονάχου όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο μας και να φύγω  με το που φτάσαμε για να πάω στην άλλη άκρη της πόλης όπου βρισκόταν ο Σύνδεσμος των φιλάθλων του ΠΑΟΚ για να δω το Βασιλεία-ΠΑΟΚ. Απλά πράματα.

Τέλειωσε ο αγώνας, προκριθήκαμε, ξαναγύρισα στο ξενοδοχείο, μπάνιο, ύπνος, τέλος.

20η μέρα 2/8   Μόναχο – Ζάγκρεμπ

Αν υπήρχε μία σταθερά στο ταξίδια, αυτή ήταν ο καραβίσιος ο φραπές. Το ότι δεν τον έχω αναφέρει εδώ και αρκετές παραγράφους οφείλεται σε παράλειψη. Αυτά για να μην παρεξηγιόμαστε.

Από Μόναχο λοιπόν, «καθαρίσαμε» την διεκπεραιωτική αούτομπαν που μας είχε μείνει και φτάσαμε Αυστρία.

Συννεφιασμένες αλλά επιβλητικές. Άλπεις.

Σάλτσμπουργκ, Γκρατς, Άλπεις (σιγά μην τις αφήναμε), Λουμπλιάνα (Σλοβενία)  και διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο του Ζάγκρεμπ. Τέσσερις χώρες σε 7-8 ώρες, ζωή να ’χουνε.

Περνώντας έξω από την Λουμπλιάνα. Σλοβενία.

Την περίμενα ώρα την Χάιντι, φώναξα και ΓΙΑΝΤΛΕΕΕΪΪΪΟΟΟΟΟΟ αλλά πουθενά η μικρούλα των Άλπεων.

 

21η μέρα 3/8. Ζάγκρεμπ-Βελιγράδι

Από την συγκεκριμένη διαδρομή δεν με μείναν και πολλά. Η βροχή μόνο με έμεινε, που σε κάποιες στιγμές μετατρεπόταν σε καταιγίδα. Ξέρετε, από αυτές που τα αυτοκίνητα κάνουν στο πλάι με αλάρμ και τα μηχανάκια συνεχίζουν αέρα πατέρα.

Εξάλλου, πλησιάζαμε στα σπίτια μας και νοσταλγία για την Ελλάδα και τους ανθρώπους μας, δεν άφηνε πολλά περιθώρια για θαυμασμό της διαδρομής.

Μια φωτογραφία που έπρεπε να την τραβήξουμε 3 εβδομάδες νωρίτερα. Παρέα με την Μάγια, στην πανσιόν της στο Βελιγράδι. Χωρίς να το επιδιώξουμε, κάναμε την πρώτη και την τελευταία διανυκτέρευση του ταξιδιού μας στο ίδιο μέρος.

Όσο για την διαμονή μας στο Βελιγράδι, την Maya και την πανσιόν της την θυμάστε; Πριν από 3 εβδομάδες ακριβώς. Δεν χρειάστηκε να ψάξουμε πολύ. Την πήραμε κατευθείαν τηλέφωνο και της είπαμε «Κάνε καφέ, σε μία ώρα φτάνουμε».  Έτσι, στο Βελιγράδι μας περίμενε μία Maya μες στην χαρά (αμοιβαία τα αισθήματα Maya) και δυο φραπέδες, αφού ο τρίτος της παρέας έφυγε το πρωί μόνος, καθώς έπρεπε να βρίσκετε την επόμενη στην δουλειά του

Βραδινή βόλτα στον πεζόδρομο της Κνέζα Μιχαΐλοβα, σουβενίρ, πίτσα και ο τελευταίος μας ύπνος εκτός Ελλάδος.

22η μέρα 4/8 Βελιγράδι-Θεσσαλονίκη

Τα τελευταία βαρετά 700 χιλιόμετρα, της γνωστής βαρετής διαδρομής βγήκαν μάλλον γρήγορα. Όσο περισσότερο πλησιάζαμε, τόσο περισσότερο ανοίγαμε το γκάζι. Και να πω την αλήθεια, η Ελληνική πραγματικότητα με είχε λείψει.

Θεσσαλονίκη. Υπέροχη πόλη, καλό φαγητό, νυχτερινή ζωή και καλός φραπές. Φτωχομάνα αλλά βγάζει τα καλύτερα παιδιά. Εδώ είπαμε να μείνουμε λίγο παραπάνω. Μέχρι να σκεφτούμε τον επόμενο προορισμό μας.

 

Τελικά, το να γράψω τον επίλογο σε αυτό το μεγαλούτσικο οδοιπορικό, είναι πιο δύσκολο από την εισαγωγή. Δεν ξέρω ποιοι και πόσοι θα αντέξουν να το διαβάσουν. Πιθανότατα, ούτε εγώ θα το διάβαζα.

Από την πλευρά μου, το ότι έκατσα και τα έγραψα όλα αυτά, ήταν σαν να το ξαναέζησα το ταξίδι. Και θα το ξαναζώ κάθε φορά που θα το ξαναδιαβάζω. Και τελικά, ίσως γι αυτό και να το έγραψα …

Είδαμε πολλά εκεί επάνω αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα που δεν είδαμε. ΘΕΛΩ να ξαναπάω. Και θα ξαναπάω. Δεν ξέρω πότε, αλλά θα το κάνω.

Σε εσάς που αντέξατε και διαβάσατε ως εδώ, ακόμα και εσάς που «κλέψατε» και ήρθατε κατ’ ευθείαν από την πρώτη στην τελευταία σελίδα, ένα έχω να σας (ξανά)πω: Ταξιδέψτε.

ΥΓ: Από ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Μάκη και τον Βασίλη, για την πρόσκληση για το ταξίδι και φυσικά, για την υπομονή και την ανοχή που έδειξαν απέναντί μου.

Ακόμα ένα ευχαριστώ στο VFR μου (μηχανάκι 15ετίας), που με πήγε και με έφερε σώο και αβλαβή, χωρίς κανένα πρόβλημα.

 

κείμενο/φωτό: Κώστας Διαμαντόπουλος (διαβάστε το Α’ μέρος εδώ και το Β’ μέρος εδώ)

Share.

Πες μας τη γνώμη σου!