Θεσσαλονίκη – Helsinki με Africa Twin 750.

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Το Νis βρίσκεται γύρω στα 400 χλμ. βόρεια  της Θεσσαλονίκης και είναι μία σχετικά  μεγάλη πόλη της Σερβίας. Κατά περίεργο  τρόπο διανυκτερεύσαμε εκεί δύο  βραδιές. Μία στο πήγαινε και μία στο
έλα…

Είχαμε φύγει από Θεσσαλονίκη αργά  το μεσημέρι μία Τετάρτη, αρχές  Σεπτέμβρη. Αφού ξεμπλέξαμε σχετικά  εύκολα στα σύνορα των Σκοπίων μπήκαμε  Σερβία αργά το απόγευμα οπότε το Nis  φάνηκε σαν μία καλή επιλογή κατά τις 9  το βράδυ. Πολύ ζωντανό κέντρο λες και  όλος ο κόσμος είναι έξω. Περπατάνε,  τρώνε, πίνουν. Είναι λίγο μπαχαλάκι  αλλά όλα καλά. Φιλικοί οι Σέρβοι, δεν  λέω. Φάγαμε πολύ καλά και πολύ φθηνά.
Το πρωί ετοιμαζόμαστε, φορτώνουμε  και βουρ. Καλό θά’ταν να γράψουμε  κάποια χιλιόμετρα σήμερα να φτάσουμε Βουδαπέστη. Θά’θελα να την δει η  Φωτεινή να πάρει μία γεύση από την πρωτεύουσα της Ουγγαρίας. Τι να λέμε?  Ο καλός καιρός είναι βασικό πράγμα  για να “κόψεις” δρόμο. Οποτε το
βαρυφορτωμένο Africa τσουλάει τις ρόδες  του στην Βουδαπέστη η πόλη  είναι …μποτιλιαρισμένη τρελλά!
Πίσω στο 1997 μπήκαμε με τον Θάνο στην  πόλη και η θέα των μηχανών, ένα XR600 για  μένα κι ένα Bros 650 για τον Θάνο  προκαλούσε τουλάχιστον εντύπωση. Και  βέβαια οι δρόμοι δεν είχαν ούτε την
μισή κίνηση. Και τώρα… Ακριβά αυτοκίνητα παντού.  Μοτοσυκλέτες πολλές και αέρας δυτικής  μεγαλούπολης. Βρήκαμε το camping κάπως  δύσκολα, βολευτήκαμε και βγήκαμε για  γεύμα. Η Βουδαπέστη είναι σαφώς μία πανέμορφη πόλη και σίγουρα έχει κι  αυτή όπως κάθε μεγάλη πόλη τους  ρυθμούς της και τις ώρες της όμως αυτό το ποτάμι από αυτοκίνητα εμένα  τουλάχιστον μ’έκανε εντύπωση. Το  ποτάκι με την συνοδείας …άρπας (!?)  σ’ένα πολύ ωραίο μαγαζί μας χαλάρωσε  μία χαρά. Την επομένη κάναμε μία ώρα να  βγούμε από την πόλη. Λίγο η κακή  σήμανση, λίγο το μποτιλιάρισμα, τι να  γίνει…

Αφήνουμε Ουγγαρία, μπαίνουμε Σλοβακία και οδεύουμε για την πόλη της  Κρακοβίας, σε πολωνικό έδαφος πια. Ο  καιρός άρχισε να χαλάει, τίποτα σοβαρό  όμως. Η Κρακοβία μας ήταν απωθημένο
από πρόπερσι που είχαμε διασχίσει την  αριστερή πλευρά της Πολωνίας και  βόρεια φτάσαμε στο Gdansk. Τώρα όμως ήταν  ακριβώς πάνω στον δρόμο μας. Δύο  μερούλες θα ήταν τέλεια!
Η πόλη διαθέτει μία πλατεία που  είναι μνημείο πολιτιστικής  κληρονομιάς παγκοσμίως και αν θυμάμαι  καλά είναι η μεγαλύτερη μεσαιωνική  πλατεία της Ευρώπης. Πέρα απ’αυτό όμως  με τον ποταμό Βιστούλα να την διαρέει  και με μία πολύ όμορφη ατμόσφαιρα  γενικά με το τραμ, τα πολλά μαγαζιά κλπ.  δικαιολογείται που αυτή την στιγμή  είναι ο no 1 προορισμός στην Πολωνία. Ο  συμπαθέστατος δράκος Κρακ, το γλυπτό  ομοίωμα του οποίου βρίσκεται κοντά στο  ποτάμι και βγάζει φλόγες από το στόμα  του τρομάζοντας τους ανυποψίαστους,  είναι αυτός που έδωσε το όνομα στην
πόλη.
  Η παραμονή μας στην Κρακοβία ήταν  πολύ ευχάριστη. Κινηθήκαμε με το πολύ  βολικό τραμ και είδαμε αρκετά  πράγματα, κυρίως στο κέντρο. Μία βραδιά  μάλιστα πριν το φαγητό ακούσαμε κι ένα
νεαρό πιανίστα σε κονσέρτο σ’ένα από  τα πολλά δωμάτια ενός παλατιού. Ωραίο ήταν αυτό!

Αφήνουμε την Κρακοβία με πολύ καλές  εντυπώσεις και κινούμαστε  βορειοανατολικά πάλι μέσω του τρομερά  κουραστικού πολωνικού οδικού δικτύου.  Το βραδάκι μας βρίσκει στο Augustov. Είχα
δει κάτι λίμνες να δείχνει ο χάρτης και  ότι υπήρχε camping, όμως το τετράστερο  ξενοδοχείο με spa και όλα τα σχετικά  νομίζω θα ήταν απείρως καταλληλότερο  για τα δύο κορμάκια μας… Με το
κλείσιμο του δωματίου είχαμε πρόσβαση  στους χώρους του χαμάμ και του  γιακούζι τα οποία ευχαριστηθήκαμε στο  έπακρον. Η κουζίνα του ξενοδοχείου  (που ήταν αρκετά χλιδάτο) έκλεινε στις
11 οπότε το δείπνο με την συνοδεία καλού  κρασιού υπό το φως των κεριών έδωσε  άλλη διάσταση στην βραδιά. Η Πολωνία  ζητούσε συγγνώμη για τους κωλόδρομούς  της. Και την έλαβε…
Ξημέρωμα πολύ κοντά στα σύνορα για  Λιθουανία τα οποία ως έλεγχος απλά δεν  υπάρχουν. Είναι λίγο περίεργο να  βλέπεις όλα αυτά τα εγκατελλελειμένα  κτίρια που κάποτε ήταν γεμάτα ζωή να  έχουν αφεθεί στην μοίρα τους. Τα  διερχόμενα οχήματα που μπαινοβγαίνουν  στην χώρα απλά σπάζουν για λίγο την  σιωπή.
Από το σημείο αυτό αρχίζουμε να  κινούμαστε σε δρόμους εντελώς  επίπεδους για αρκετές και μεγάλες  ευθείες. Το Vilnius, η πρωτεύουσα ήταν  αρκετά εκτός πορείας και το αφήσαμε.  Πιάσαμε την Via Baltica η οποία διασχίζει  τις 3 χώρες της Βαλτικής. Σε κάποια  κομμάτια την βλέπεις την Βαλτική
θάλασσα δίπλα σου ενώ δεξιά σου  βρίσκονται αχανείς δασικές εκτάσεις.  Αραιή κίνηση, καλός καιρός. Ολα καλά.

Αλλάζουμε χώρα κατά το μεσημεράκι.  Μπαίνουμε στην Λετονία. Πρωτεύουσα η  Ρίγα. Και να θες να την αποφύγεις δεν  μπορείς. Είναι στον δρόμο για το Talin  απ’όπου θα πάρουμε το ferry για Helsinki.  Αλλά με το που θα μπεις riga  καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται. Η  πόλη είναι στολιδάκι κανονικό. Μία  τρελλή λιακάδα να την λούζει και με το  Riga city camping στα 5’ από το κέντρο της  πόλης αποφασίζουμε διανυκτέρευση  χωρίς δεύτερη σκέψη. Θά’θελα να σταθώ  λίγο στο camping. Χωρίς ούτε ένα δέντρο και  με τις βασικές εγκαταστάσεις σε προκάτ  βαγόνια,W.C. κλπ. Eίναι στην ουσία ένα  απλό κομμάτι γης με γκαζόν σε μέγεθος  ποδοσφαιρικού γηπέδου που προσφέρει  μία εύκολη και οικονομική διαμονή  στους τουρίστες. Είτε αράζεις το  αυτοκινούμενο, πριζώνεσαι και  περπατάς στο κέντρο σε 10’ είτε στήνεις  το σκηνάκι και κάνεις το ίδιο. Εμείς  ανήκουμε στην δεύτερη κατηγορία. Πόλη  μαγευτική η Riga. Ηρεμη, πανέμορφη και  αρκετά κοσμοπολίτικη μου φάνηκε. Εκεί  συναντάμε και τον φίλο με Africa Twin από  Καρδίτσα! Χαιρετίσματα!!!


Βγήκαμε βράδυ, περπατήσαμε όλο το  πρωί, ψωνίσαμε τα σουβενιράκια μας και  βουρ για Talin. Στα σύνορα με Εσθονία μία  από τα ίδια. Ερημα, αφημένα κτίρια. Το  όριο ταχύτητας είναι στα 90 χλμ., όλοι το  τηρούν εκνευριστικά. Κάποια στιγμή  όμως τα 100 γίνονται 120 κι αυτά 140 κι ένα  γρήγορο jeep είναι κι αυτό στην ζώνη της  παρανομίας. Το Scoda της Εσθονικής  Τροχαίας μόνο όλμο δεν μας πέταξε! Το  ραντάρ λέει έγραφε 131. Μας γράφουν για  περίπου 200 ευρώ. Ακόμη δεν τά’χω
πληρώσει. Θα δούμε.

Είσοδος; στην Εσθονία

Φτάσαμε στο Talin σούρουπο. Το Talin city  camping ήταν μία απογοήτευση. Το ιστορικό  κέντρο της πόλης όμως το αντίθετο. Το  περπατήσαμε λίγο και φάγαμε στην  κεντρική πλατεία η οποία είναι  εντυπωσιακή με πολύ επιβλητικά κτίρια  γύρω της και πολλά εστιατόρια, τα  περισσότερα υπερβολικά τουριστικά.  Καθήσαμε σ’ένα από αυτά γιατί η ώρα  περνούσε. Τίποτα το ιδιαίτερο οι  επιλογές σε ιταλικά πιάτα. Οντως, όλες  αυτές οι χώρες δεν φημίζονται για την  κουζίνα τους. Οι μεσογειακές χώρες στο  θέμα είναι μακράν…
Την επομένη επιβιβαζόμαστε στο ferry για Helsinki. Η μετάβαση από Εσθονία στην
Φιλανδία με πλοίο είναι μάλλον  μονόδρομος καθότι μεσολαβεί ένα  αρκετά μεγάλο ρωσικό κομμάτι που  απαιτεί αρκετή δουλειά σε έγγραφα και  υπομονή στα σύνορα. Αν όμως μπεις Ρωσία  η Αγία Πετρούπολη είναι μία γκαζιά. Η  πόλη αυτή  όμως από μόνη της αποτελεί  προορισμό γιατί είναι βγαλμένη από  παραμύθια, απ’όσα ξέρω. Ξέρω επίσης  για την ρώσικη μαφία. Αλλη φορά.

Πίσω στο πλοίο μας. Υπάρχουν δύο  γραμμές -απ’όσο είδαμε- που κάνουν το  δρομολόγιο Talin-Helsinki. Η εσθονική Talink  και η Φιλανδική Viking με πολύ τακτικά  δρομολόγια αμφότερες. Σωστά πλοία με
πολλές παροχές και τιμές λίγο  τσιμπημένες. Η διαδρομή καλύπτεται σε  περίπου δύο ώρες οι οποίες κυλάνε  γρήγορα κι ευχάριστα ειδικά μ’αυτήν  την super λιακάδα. Μετά αρχίζει να  εμφανίζεται η πρωτεύουσα της  Φιλανδίας, της χώρας των χιλίων λιμνών,  το Helsinki! Αυτή η πόλη χαρακτηρίζεται από  ένα περιοδικό που έπεσε στα χέρια μου  σαν “η ευρωπαϊκή μητρόπολη τσέπης”.  Μετά τις μέρες που περάσαμε εκεί,  νομίζω ότι έχουν απόλυτο δίκιο. Μικρό  και όμορφο, ότι πρέπει για περπάτημα.
Αποβίβαση και κατευθυνόμαστε για το  κέντρο όπου υπάρχει γραφείο  πληροφοριών για τουρίστες,
ενημερωνόμαστε για το camping αλλά και για  ξενοδοχεία και τιμές. Εδώ τα πράγματα  είναι άγρια. Μία νορμάλ τιμή για νορμάλ  δωμάτιο είναι τα 150 ευρώ. Δεν ξέρω αν  είναι η συγκεκριμένη περίοδος ο λόγος  ή κάτι άλλο -συνέδρια, εκθέσεις- αλλά  “είναι πολλά τα λεφτά, Αρη”. Με ένα  λαμπερό ήλιο πάνω από την πόλη,  θεμοκρασία γύρω στους 20 Κελσίους, camping  δίπλα σε σταθμό του μετρό και μετρό  ακριβές μέχρι αηδίας όπως αποδείχθηκε,  το camping κερδίζει με ψήφους 2 υπέρ και  κανένα κατά. Σε 20’ είμαστε εκεί, στο  καταπράσινο camping του Helsinki. Το σκηνάκι  στήνεται όμορφα κι ωραία, οι σάκοι  αδειάζουν, τα ρούχα αλλάζουν και με το  μετρό μεταβαίνουμε στο κέντρο της  πόλης σε 12’ α-κρι-βώς! Τέλεια!!!

Είναι χαρά Θεού και όλοι οι  Ελσινκιώτες είναι έξω για μπύρα, καφέ,  τσιμπολόγημα ή απλώς άραγμα στον ήλιο.  Είναι φανερό ότι τους λείπει  ιδιαίτερα. Πολλά μαγαζιά για ψώνια,  εστιατόρια με κουζίνα απ’όλο τον  κόσμο, ανοιχτές πλατείες, γενικά  χαμηλά κτίρια και όχι ιδιαίτερα  “βαριά”. Το τραμ πηγαινοφέρνει κόσμο  αθόρυβα, στο βάθος η θάλασσα, η παλιά  ψαραγορά με πολλούς τοπικούς μεζέδες
να προσφέρονται σε καντίνες, καραβάκια  να φεύγουν, να έρχονται από το νησάκι  της Svomenlina (το νησί φρούριο που  διατηρείται σε άριστη κατάσταση κι  έχει και μόνιμους κατοίκους). Εμπορικές
στοές που οδηγούν σε λαβύρινθους από  μαγαζιά όπου τον βαρύ χειμώνα ο κόσμος  θα μπορεί να κάνει τα ψώνια του  προφυλαγμένος από το κρύο.
Κάποιο βράδυ βγήκαμε σε ένα γνωστό  εστιατόριο με πιάτα της φιλανδικής  κουζίνας. Φάγαμε τάρανδο σε δύο  εκδοχές. Γενικά ο τάρανδος είναι  γι’αυτούς ένα ζώο όπως ας πούμε έχουμε  εμείς την αγελάδα. Εχουν πάρα πολλούς  οι οποίοι είναι ελεύθεροι γυρνώντας  στα δάση και φυσικά διασχίζουν και  δρόμους …απρόσεκτα. Γι’αυτό βλέπεις  συχνά και τις σχετικές πινακίδες. Οπως  είπα, το κρέας τους χρησιμοποιείται  ευρέως στην κουζίνα τους, τα κέρατα  τους για κατασκευή διαφόρων σουβενιρ
αλλά και διακοσμητικών και φαντάζομαι  ότι και το δέρμα του θα είναι κι αυτό  χρήσιμο. Πάντως, από γεύση δεν λέει και  πολλά…
Ο τάρανδος και τα ψάρια λοιπόν – κυρίως ο σολωμός- αποτελούν βασικά  συστατικά της φιλανδικής κουζίνας. Μία  μέρα είπαμε να κάνουμε και μία  ημερήσια εκδρομή προς βορρά, προς την  πόλη Lahti. Κάναμε ένα κύκλο περίπου 400  χλμ., είδαμε πολύ όμορφες λίμνες και  κάποια χωριά. Το θέμα είναι ότι η  πρωτεύουσα της χώρας βρίσκεται στο  νοτιότερο σημείο της και για να δεις κι  άλλο από Φιλανδία πρέπει να ανέβεις  βόρεια 500-600 χλμ. Για παράδειγμα ο πολύ  γνωστός προορισμός, το Rovanjemi που είναι  γνωστό σαν το χωριό του Αη Βασίλη είναι  600 χλμ. βόρεια. Τα Χριστούγεννα εκεί  γίνεται χαμός. Εμείς δεν πήγαμε. Οι  μέρες περνούσαν και είχαμε και την  επιστροφή.

 

Helsinki – Talin με την Viking αυτή την φορά.  Στο βάθος βαριά μαύρα σύννεφα που  αδειάζουν τρελλό νερό με το που πατάμε  τα πόδια μας σε έδαφος. Παρ’όλα αυτά η  θερμοκρασία είναι καλή. Γινόμαστε φουλ  αδιάβροχοι και συνεχίζουμε. Στο  κατέβασμα μία δυανυκτέρευση έξω από το  Kaunas και μία βόλτα την επομένη  διασχίζοντας την πόλη μού έδειξε πόσο  κοντά είναι ακόμη στο κομμουνιστικό  παρελθόν τους αυτές οι περιοχές.  Πιστεύω όμως ότι έχουν πολύ μέλλον  γιατί πραγματικά έχουν πολύ φυσική  ομορφιά. Μια από τα ίδια στην Πολωνία  που σίγουρα είναι ο εφιάλτης για κάθε
οδηγό ιδίως για τους νταληκιέρηδες.  Πραγματικά νομίζεις ότι η χώρα  ανακατασκευάζεται. Μεγάλη ταλαιπωρία.  Ξαναπερνάμε μέσα από την Κρακοβία που  είναι ασφυκτικά μποτιλιαρισμένη και  καταλήγουμε σε πολύ καλό motel κάπου στη  πολωνική ύπαιθρο. Αλλη μία  δυανυκτέρευση στα βουνά της Σλοβακίας  και με σύμμαχο τον καλό καιρό που ήταν  μαζί μας σε όλο το ταξίδι φτάνουμε στο
Nis της Σερβίας αργά το βράδυ. Θα  μείνουμε και πάλι στο hotel Ambassador που με  τους 15 νομίζω ορόφους του δεσπόζει σε  κεντρική πλατεία της πόλης. Μιλάμε ότι  το ξενοδοχείο είναι ανέγγιχτο από τα  χρόνια του κομμουνισμού! Μέχρι και οι  πετσέτες μπορεί νά’ναι από τότε!!!  Εμπειρία από μόνο του. Καλό φαί και  πολύ φθηνό και πάλι, απολογισμός των  ημερών και όλα καλά. Την επομένη  μπαίνουμε Θεσσαλονίκη με πολύ ζέστη.

Σε όλα αυτά τα χιλιόμετρα, περίπου 7.500  κινηθήκαμε σε οδικούς άξονες του πρώην  ανατολικού μπλοκ κι έχοντας δει και  κάτι παραπάνω σε άλλα ταξίδια έχουμε  σχηματίσει μία εικόνα γι’αυτό το  κομμάτι της Ευρώπης. Αυτό που εμένα  τουλάχιστον με κάνει εντύπωση είναι η  μεγάλη διαφορά που βλέπεις ανάμεσα στα  αστικά κέντρα και στην ύπαιθρο. Δηλαδή  από τα κάρα που χρησιμοποιούν όπως
χρόνια πριν στις αγροτικές δουλιές και  τα πολυτελή αυτοκίνητα καθώς και τον  δυτικό τρόπο ζωής της μεγαλούπολης.
Το σίγουρο είναι ότι οι άνθρωποι  είναι καλοί και φιλικοί, οι χώρες έχουν  πολλά να δώσουν γιατί έχουν οπωσδήποτε  κουλτούρα και ιστορία οπότε νομίζω στα  χρόνια που έρχονται θα τις ακούμε όλο
και περισσότερο.
Για άλλη μία φορά το Africa μας έβγαλε  ασπροπρόσωπους αφού κυριολεκτικά δεν  ζήτησε τίποτα σε όλο το ταξίδι.  Εξαιρούνται βέβαια κάποιοι έλεγχοι στα λάδια γιατί τα χιλιόμετρα ήταν πολλά…

κείμενο/φωτό: Φώτης-Φωτεινή

Share.

Πες μας τη γνώμη σου!