Θεσσαλονίκη – Bόρειο Ακρωτήριο: Με μοτοσυκλέτες, φυσικά! (Α’μέρος)

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ταξιδέψτε.

Ταξιδέψτε ΕΣΕΙΣ. Μη μείνετε σε κείμενα και φωτογραφίες άλλων. Ταξιδέψτε όπου μπορείτε και για όσο μπορείτε. Ταξιδέψτε με ότι έχετε. Με μηχανή, με αμάξι, με αεροπλάνο, με πούλμαν, με ποδήλατο, με οτοστόπ, με …. πατίνι. Γιατί ναι, στο ταξίδι μας, κάπου στην Νορβηγία, σε μια βροχερή μέρα (από τις λίγες του ταξιδιού), είδαμε κάποιον να ταξιδεύει με πατίνι. Η μόνη διαφορά με τα γνωστά πατίνια, ήταν ότι αυτό είχε μεγάλες  ρόδες εμπρός και πίσω και έναν χώρο φόρτωσης μπροστά στο τιμόνι

κείμενο/φωτό: Κώστας Διαμαντόπουλος(διαβάστε το Β’ μέρος εδώ και το Γ’ μέρος εδώ)

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ξαναγράψει κάτι για περιοδικό ή σάιτ και όταν με ζήτησε ο Χρήστος να του γράψω ένα κείμενο σχετικά με το ταξίδι που κάναμε εγώ, ο Μάκης και ο Βασίλης, ήμουν λίγο διστακτικός. Λίγο η απειρία μου, λίγο η έλλειψη προετοιμασίας (σε κανένα σημείο του ταξιδιού δεν κράτησα σημειώσεις), αιφνιδιάστηκα. Αλλά τελικά, για να διαβάζετε τώρα …..

 

Αποφάσισα λοιπόν να γράψω λίγα «πράγματα» (ή πολλά, δεν ξέρω τι θα βγει και ούτε και με νοιάζει). Το «πράγματα» σε εισαγωγικά, καθώς το παρών ΔΕΝ είναι ταξιδιωτικός οδηγός και δεν ξέρω πώς να το βαφτίσω. Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες για τα μέρη που πήγα και είδα, υπάρχει το google και μερικές δεκάδες επαγγελματίες που μπορούν να σας πουν το «που», το «πως», το «τι».  Από μένα θα διαβάσετε λίγες εμπειρίες και λίγες συμβουλές από μηχανόβιο προς μηχανόβιο.

«Σουηδικό Hard tail» από την Hogtech Motorcycles.

Κατ’ αρχήν, για να κάνει κάποιος ένα τέτοιο ταξίδι χρειάζονται τρία πράγματα: χρόνος, χρήμα και κάνα δυο για παρέα που να έχουν και αυτοί χρόνο και χρήμα. Το τρίτο μπορεί να αντικατασταθεί από «τρέλλα», στην περίπτωση που αποφασίσει κάποιος να κάνει το ταξίδι μόνος. Το τελευταίο δεν είναι ούτε δύσκολο ούτε αδύνατο. ΟΚ, μπορεί να είναι δύσκολο αλλά όχι αδύνατο. Στο Ελσίνκι γνώρισα τον Νιλ, έναν άγγλο που ζει Πορτογαλία και ξεκίνησε να ανέβει μόνος του στο Nordkapp, με μια Africa 1000, επιλέγοντας μάλιστα να κάνει και αρκετά χιλιόμετρα από χώμα. Στα Λοφότεν πέτυχα έναν Ελβετό τσοπερά, τον Χαβιέ, με μια Σουηδική ιδιοκατασκευή που έκανε το ίδιο (όχι όμως από χώμα).

Και σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού, συνάντησα αρκετούς μοναχικούς ταξιδιώτες. Δεν ξέρω αν κάποτε δοκιμάσω κι εγώ να ταξιδέψω μόνος αλλά προς το παρόν, ήδη περνάω πολλές ώρες κουβεντιάζοντας με τον εαυτό μου κατά την διάρκεια των διαδρομών (και δεν ακούω και τίποτα σοβαρό, όλο παπαριές με λέει) και μιας και είμαι άνθρωπος που του αρέσει να μοιράζεται τα καλά του (νομίζω δηλαδή), στα ταξίδια μου θέλω και παρέα, προς το παρών.

Την απόφαση για το ταξίδι δεν άργησα και πολύ να την πάρω: με είπε μια μέρα ο Μάκης «θα πάμε σε κανένα μήνα Nordkapp αλλά επειδή δεν ξέρουμε γρι Αγγλικά σε θέλω για μεταφραστή».

Δεν με πήρε πάνω από 3-4 δευτερόλεπτα: ΟΚ, μέσα. (κάπως έτσι παίρνω συνήθως τις αποφάσεις μου και όλο την πατάω)

Για να μην φανώ μάλιστα ότι «έπεσα» εύκολα, έβαλα και έναν όρο:  αν φάω πρόστιμο για ταχύτητα ενώ είναι αυτός μπροστά, αυτός θα με το πλήρωνε κιόλας. Και αυτό, γιατί 3-4 φίλοι, με είχαν τρομοκρατήσει σχετικά με την αστυνόμευση και την τήρηση των ορίων εκεί πάνω. Τελικά όλα καλά. Όσο είδατε εσείς Σκανδιναβό τροχονόμο, τον είδαμε κι εμείς.

Και κάπως έτσι πήρα την απόφαση για το 2ο Ευρωπαϊκό μου ταξίδι, καθώς είχε προηγηθεί μια βόλτα στην Βαλτική το καλοκαίρι του ’17. Ήταν να μη κολλήσω το μικρόβιο.

Ούτε και από ετοιμασία μπορώ να πω ότι έκανα πολλά. Μάλλον τίποτα. Το μόνο που έκανα ήταν να δανειστώ και να τοποθετήσω πλαϊνές βαλίτσες στο VFR (ΤΟΛΗ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ) και να τις γεμίσω (ως συνήθως) κυρίως με άχρηστα πράγματα. Και να περάσω και καινούργια λάστιχα καθώς τα παλιά ήταν προς το τέλος τους.

Λος τρες καμπαλέρος μες την καλή χαρά, με φόντο τα δεκάδες αυτοκόλλητα πάνω στην ταμπέλα του Αρκτικού κύκλο, στο χωριό του Άι Βασίλη.

Εν τάχει, ό,τι έχει να κάνει με την προετοιμασία:

ΜΗΝ λυπηθείτε να πάρετε εσώρουχα (ένα σετ για κάθε μέρα), καφέ και ζάχαρη. Από όλα τα άλλα, γεμίστε τις βαλίτσες σας και αμέσως μετά, βγάλτε και αφήστε πίσω τα μισά. Πάντα θα είμαστε υπερβολικοί. Εγώ πχ, πήρα 2 φλις, δύο χειμωνιάτικα παντελόνια, δύο ζευγάρια γάντια, δύο σετ αδιάβροχα, μέχρι και τις χούφτες που χρησιμοποιώ τον χειμώνα στο σκούτερ μου. Από όλα αυτά, εκτός από το ένα ζευγάρι γάντια και το ένα ζευγάρι αδιάβροχα, τα υπόλοιπα τα έκανα βόλτα στο Βόρειο Ακρωτήρι και τα ξαναέφερα πίσω. Θα μπορούσα να κάνω βόλτα τα μισά …..

Μια πετσέτα σώματος, ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια και σαγιονάρες, απλώς τα αναφέρω για τους ξεχασμένους.

Τι άλλο θα χρειαστείτε από Ελλάδα; Αν καπνίζετε, τσιγάρα-καπνό-χαρτάκια-φιλτράκια. Ένα πακετάκι χαρτάκια το πλήρωσα στην Νορβηγία 3 ευρώ. Αν καπνίζετε θα θέλετε και καφέ, ε; Να πάρετε. Εγώ πήρα (και σχεδόν τον τέλειωσα) έναν Νες Καφέ των 200 gr. Και αντίστοιχη ζάχαρη γιατί τον πίνω βαρύ και γλυκό, σαν εμένα. Αν παραείστε μερακλήδες, εκτός από ένα ποτήρι από σκληρό πλαστικό, πάρτε και μιξεράκι ή σέικερ. Αν είστε φανατικοί του εσπρέσο, κάντε ό,τι σας φωτίσει ο Πανάγαθος. Εγώ δεν είμαι. Η πατέντα του διπλού λούγκο παρέα με ένα ποτήρι με παγάκια και την γνωστή «τούμπα στο ποτήρι», πιάνει αλλά γευστικά δεν θα γίνει ποτέ ο φρέντο που θέλουμε. Μην ξεχάσετε κουτάλι, πηρούνι, μαχαίρι. Και ένα θερμός του λίτρου, καθώς και τα εμφιαλωμένα νερά είναι ακριβά και τα νερά στις βρύσες, εκτός από δωρεάν είναι και παγωμένα. Τέλος, σφουγγάρι σώματος, σαμπουάν και αφρόλουτρο.

Το ταξίδι ήταν μία διαδρομή 11.500 χιλιομέτρων που βγήκαν σε 21,5 μέρες. Από το πρωί του Σαββάτου 14/7/2018 έως το απόγευμα του Σαββάτου 4/8/2018. Μην χαίρεστε από τα 535 χλμ του μέσου όρου. Υπήρξαν μέρες που γράψαμε και 800 χιλιόμετρα, υπήρξαν και μέρες που γράψαμε 300. Βγαίνει και γρηγορότερα το ταξίδι αλλά μετά δεν θα λέγεται ταξίδι αλλά κάτεργο ή γαλέρα. Ακόμα και οι 22 μέρες που ταξιδέψαμε, λίγες ήταν. Αν έχετε την πολυτέλεια του χρόνου, ΜΗΝ βάλετε όρια και dead lines. Πηγαίνετε και ό,τι σας βγει. Μετά θα σας ζηλεύω.

Στις στέπες της Βόρειας Νορβηγίας.

Μέση τιμή βενζίνης σε όλη την διαδρομή, πρέπει να παίζει κάπου στο 1,50 ευρώ. Και αυτό γιατί ναι μεν σε κάποια κράτη (Σερβία, Σκόπια, Πολωνία) η τιμή είναι στο 1,15 ή σε κάποιες άλλες να παίζει στο 1,30 με 1,40, στην Νορβηγία όμως η τιμές παίζουν από 1,45 έως 1,80. Κοιτάξτε όμως τι γίνεται: οι βενζίνες στο εξωτερικό (ίσως ήδη το ξέρετε) δεν έχουν καμία σχέση με τις Ελληνικές. Ενώ στην Ελλάδα, με τις ίδιες ταχύτητες, το VFR μου βγάζει μία αυτονομία 320-350 χιλιομέτρων, έξω δεν πέφτει κάτω από τα 400. Κορυφαίες βενζίνες οι Γερμανικές, με τις οποίες με σταθερές 5500 και 6000 σαλ, η μέση κατανάλωσή μου ήταν 4,8-4,9 λίτρα στα 100.

Αν λοιπόν υπολογίσουμε 11.500 χλμ με μέση κατανάλωση 5,3 l/100, έχουμε περίπου 610 λίτρα βενζίνης. Με μέση τιμή 1,50, πρέπει να πλήρωσα κάπου 900 με 950 ευρώ για καύσιμο. Το Κ5 1000 που είχαμε στην παρέα, έβγαζε μόνιμα την ίδια κατανάλωση με το δικό μου. Άντε να έκαιγε 0,2 ή 0,3 του λίτρου περισσότερο από μένα. Το FJR 1300 έκαιγε 0,9 με 1 λίτρο παραπάνω. Ανά 100 χλμ τα προηγούμενα.

Το επόμενο μεγάλο έξοδό σας θα είναι οι διαμονές. Κοιτάξτε τώρα τι παίζει. Και πως.

Μέχρι το Ροβανιέμι, αποφασίσαμε να κλείνουμε τα καταλύματά μας διαδικτυακά. Μία με δύο μέρες νωρίτερα, κάναμε τις κρατήσεις μας συνήθως από το booking.com, βάζαμε την διεύθυνση στο GPS και γινόμασταν ντελίβερι στην πόρτα του hostel ή του κάμπινγκ. Από Nordkapp και καθ’ όλη την διάσχιση της Νορβηγίας από την πλευρά του Ατλαντικού, αφεθήκαμε στην καλή μας τύχη καθώς γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι σε όλη την διαδρομή μας θα συναντούσαμε κάμπινγκ. Σε όλη την Νορβηγία λοιπόν, πλην Tau, επιλέξαμε να σταματάμε όταν και όπου μας βόλευε, όποτε κουραζόμασταν δηλαδή, να πληρώνουμε λίγα παραπάνω (σε σχέση με τις τιμές για αντίσκηνο) και να μένουμε σε ξύλινα καλυβάκια (εκτός μίας φοράς που μείναμε σε τροχόσπιτο). Το θετικό με τα καλυβάκια είναι ότι συνήθως είναι πανέμορφα, είναι γραφικά, μερικές φορές διαθέτουν δικό τους μπάνιο και κουζίνα (αλλιώς θα υπάρχουν κοινόχρηστα, στα οποία δεν αντιμετωπίσαμε ποτέ, προβλήματα καθαριότητας ή έλλειψης ζεστού νερού) και φυσικά πρίζες για να φορτίζετε τις συσκευές σας. Το αρνητικό είναι, ότι είναι από πολύ λίγο έως … λίγο περισσότερο ακριβότερα από το αν στήνατε αντίσκηνο και ότι κάποιες φορές χρέωναν τα σεντόνια. Μικρό το κακό καθώς μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τους υπνόσακους σας, άνευ χρημάτων. Ακόμα μικρότερο αν σκεφτείτε το κέρδος κόπου και χρόνου που προκύπτει από το να μην χρειάζεται να στήνετε και να ξεστήνετε αντίσκηνο-στρώματα-υπνόσακο. Από την άλλη, με την σωστή προετοιμασία και επιλογή εξοπλισμού, μπορείτε να γλυτώσετε πολλά έξοδα αν τα παραπάνω στήνονται και ξεστήνονται πολύ γρήγορα και αν κανονίσετε ώστε να φορτίζετε τις συσκευές σας κατά την διάρκεια της οδήγησης. Μεγάλα παιδιά είστε, θα κάνετε την επιλογή σας.

Κοστολόγια διαμονής να υπολογίζετε από 15 έως 25 σε hostel, από 15 έως 40 σε καλυβάκια στην Νορβηγία, και από 20 έως 40 σε ξενοδοχεία. Τιμές κατά άτομο πάντα. Δυστυχώς, όπως ξαναέγραψα, δεν κράτησα αναλυτικές σημειώσεις. Πουθενά. Ό,τι γράφω είναι από μνήμης. Και η μνήμη δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο. Βάλτε λοιπόν έναν μέσο όρο 25 ευρώ την βραδυά, που σημαίνει ότι πλήρωσα και άλλα 500-550 για τις διανυκτερεύσεις μου. Βάλτε και 30 για να σας μείνουν ρέστα στο τέλος.

 

Κοστολόγια διατροφής: Μέχρι και το Ταλίν, τα κοστολόγια της διατροφής είναι λογικά. Με το που θα πατήσετε Σκανδιναβία αρχίζει το κλάμα. Τουλάχιστον για άτομα της δικής μου οικονομικής επιφάνειας. Όλη η Σκανδιναβία και κυρίως η Νορβηγία, είναι ακριβή. Μπορεί στο Ελσίνκι να έδωσα 8 ευρώ για ένα κεμπάπ κοτόπουλο (στην ουσία ήταν τορτίγια γύρος κοτόπουλο) και μία κόκα μισόλιτρη, αλλά όσο ανηφορίζαμε το πράμα αγρίευε. Οπότε, κάπου στην Βόρεια Φινλανδία έκανα μια επίσκεψη σε ένα σούπερ μάρκετ τύπου Λιντλ, αγόρασα ψωμάκια, αλλαντικά και ένα κομμάτι ένταμ 800gr, και έβγαλα αρκετές ημέρες με αυτά.

Πικ νικ μέσα στο καράβι ή αλλιώς, ελαχιστοποίηση κόστους διατροφής: ψωμάκι, σαλαμάκι, κασεράκι.

Όπως ξαναέγραψα, η Νορβηγία είναι πανάκριβη χώρα για τα δικά μας δεδομένα. Το πιο πεταμένο λουκάνικο (χοτ ντογκ στα Ελληνικά) κοστίζει από 4 και πάνω, το πιο μικρό χάμπουργκερ από 6,5 και πάνω και για ένα μισόλιτρο νεράκι θα δώσετε από 2. Ένα κανονικό χάμπουργκερ από 11-12 ευρώ και αν πεις να κάτσεις να φας σαν άνθρωπος σε κάποιο ρεστοράν, από 30 ευρώ έως ένα νεφρό.

Υπολογίσιμα είναι και τα ακτοπλοϊκά έξοδα. Τα περισσότερα τα δώσαμε για την διαδρομή Ταλίν-Ελσίνκι και για την διαδρομή Γκρέτσερ (νότια Δανία)-Ροστόκ (βόρεια Γερμανία).  Για τις «παντόφλες» που θα παίρνετε για να περνάτε τα φιόρδ, τα κοστολόγια είναι λογικά και ανάλογα της απόστασης και της χρονικής διάρκειας. Από 6 μέχρι 20 ευρώ. Εδώ να αναφέρω ότι οι «παντόφλες» (τα μικρά φέρι) είναι μέρος του …. οδικού δικτύου της Νορβηγίας. Δηλαδή, εκεί που θα πηγαίνετε στον δρόμο, αυτός θα σας βγάζει σε ένα λιμανάκι, από το οποίο δεν έχετε να πάτε πουθενά αλλού οδικώς, παρά μόνο να κάνετε μεταβολή και να γυρίσετε εκεί από όπου ήρθατε. Οπότε, καβαλάτε την «παντόφλα», περνάτε απέναντι και συνεχίζετε το ταξίδι σας. Μας έτυχε σε μια μέρα να πάρουμε και 4 καραβάκια. Συνολικά κοστολόγια δεν ξέρω να σας πω. Βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει.

Τι άλλα θα πληρώσετε; Διόδια και βινιέτες. Όχι πολλά πάντως. Από κει και πέρα, ό,τι θέλετε και ό,τι αντέχετε. Από φαγητό, σουβενίρ, εισιτήρια μουσείων, άλλα μικροέξοδα κλπ. Εγώ πχ, σιγά μην έδινα λεφτά για να βγω φωτογραφία με τον Άι Βασίλη στο Ροβανιέμι.

Οι συντεταγμένες που σηματοδοτούν την είσοδο στον Αρκτικό κύκλο.

Tips

Το πάνω μέρος του αδιάβροχού σας, θα γίνει ο καλύτερος σύμμαχος σας στην Νορβηγία. Δεν είναι μόνο οι πολλές εναλλαγές του άστατου Νορβηγικού καιρού και τις βροχές αλλά θα σας απαλλάξει από την διαδικασία του βάλε-βγάλε την εσωτερική επένδυση του μπουφάν, καθώς από μόνο του προσφέρει ικανοποιητική μόνωση από το κρύο. Και ξέρετε, όσο καλό και αδιάβροχο και αν είναι το μπουφάν σας, σκεφτείτε ότι αν σας πιάσει καταιγίδα προς το τέλος της ημέρας, ίσως να μην προλάβει να στεγνώσει μέχρι το επόμενο πρωί.

Καλό θα είναι, το κάτω μέρος του αδιάβροχου να έχει μεγάλο άνοιγμα χαμηλά, ώστε να μπαινοβγαίνει εύκολα με τις μπότες φορεμένες.

Στους ανεφοδιασμούς, μην βιάζεστε να πληρώνετε με την πιστωτική σας. Αν χρειάζεστε να ψωνίσετε και κάτι ακόμα από το βενζινάδικο (νερό, κάποιο ενεργειακό ποτό, κάτι φαγώσιμο), πληρώστε τα όλα μαζί για να αποφύγετε έξτρα χρεώσεις στην κάρτα.

Το google ντουμπλάρει και ως ξεναγός: Πληκτρολογώντας στο google το μέρος που θα πάτε, αυτό θα σας βγάλει και λεπτομέρειες με hostel, ξενοδοχεία και αξιοθέατα. Μετά κάνετε το πρόγραμμά σας.

Ένα κιτ επισκευής ελαστικών, ούτε βλάπτει ούτε πιάνει πολύ χώρο.

Αουτάν σε σπρέι, ταμπλέτες για τα κουνούπια και αντηλιακό. Μπέσα. Θα τα χρειαστείτε.

Ένα πολύπριζο για την φόρτιση των συσκευών σας.

Αν θέλετε να ξεχωρίσετε στην Νορβηγία, ανεβείτε με Lada. Όσο πιο παλιό, τόσο πιο καλά. Εκεί πάνω είδα όλα τα τελευταία μοντέλα από όλα τα αυτοκίνητα. Βόλβο, Μπεμβέ, Μερσεντές, Νισάν, Τογιότα, Τέσλα. Μέχρι και Ντάτσια Σαντέρο είδα. Lada  κανένα.

Συννεφιασμένες αλλά επιβλητικές. Άλπεις.

Ίσως το σημαντικότερο: αποφασίστε το είδος και τον χαρακτήρα του ταξιδιού σας. Κατά την διάρκειά του θα περάσετε από πολλά μέρη, πολλές πόλεις που θα θέλετε να περάσετε περισσότερο χρόνο σε αυτές, πολλά τοπία που θα θέλετε να σταματήσετε και να τα θαυμάσετε ή να τα φωτογραφίσετε, πολλά μέρη που θα περάσετε από κοντά τους και θα μπείτε στον πειρασμό να τα επισκεφτείτε. Όλα αυτά απαιτούν ΧΡΟΝΟ. Αν τον έχετε καλώς. Αν έχετε χρονικό περιορισμό, κάντε πέτρα την καρδιά σας, στικ του δε πλαν, προσπεράστε τα και πάτε στον προορισμό σας. Ο δικός μας ήταν η Νορβηγία. Έξτρα διανυκτέρευση «ξοδέψαμε» μόνο στο Ελσίνκι. Και στην Ρίγα θα θέλαμε να μείνουμε παραπάνω αλλά ειδικά στο Βελιγράδι, στην Κοπεγχάγη και το Βερολίνο. Δεν μας έπαιρνε, δεν το κάναμε, ίσως την επόμενη φορά. Σε αντίθετη περίπτωση, ακόμα κάπου εκεί θα ήμασταν. Μήνας για την Νορβηγία, ΔΕΝ φτάνει.

Ακολουθεί σύντομη (edit: όχι και τόσο, που να κρατούσα και σημειώσεις) περιγραφή του ταξιδιού. Η διαδρομές και οι στάσεις, δεν παίζουν πολύ ρόλο. Βγάλτε τις δικές διαδρομές. Κάντε τις δικές στάσεις. Βάλτε την πινελιά σας. Με έναν χάρτη και ένα gps, όλα γίνονται.

1η μέρα 14/7. Θεσσαλονίκη-Βελιγράδι.

Ένα VFR 800 Vtec, ένα GSXR 1000 K5 και ένα FJR 1300, ξεκινάνε από Θεσσαλονίκη για Nordkapp. Το πλάνο έλεγε πρώτη διανυκτέρευση στο Βελιγράδι και η αλήθεια είναι ότι η διέλευση από Σκόπια και Νότια Σερβία, είναι το πιο άχαρο μέρος του ταξιδιού. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα μέχρι που διασχίσαμε την Γερμανία από αούτομπαν. (αυτό είναι άλλη ιστορία που μάλλον θα την δούμε παρακάτω) Απέραντες ευθείες, σε δρόμο κλάσης ΠΑΘΕ, μέσα από ένα ατέλειωτο ταψί και με το θερμόμετρο του VFR να δείχνει 35 βαθμούς εξωτερική θερμοκρασία. (πάλι καλά γιατί πέρυσι τα περάσαμε με 40άρες)

Ήδη από τα σύνορα στους Ευζώνους είχα ξεφορτωθεί το μπουφάν και συνέχισα με το γιλέκο, το φανελάκι και τις επιαγκωνίδες του Enduro, τις οποίες είχα την σοφία να πάρω μαζί μου. Κάτι που συνεχίστηκε μέχρι και το Ζακοπάνε στην Πολωνία. (το κοντομάνικο, όχι η σοφία)

Τακτοποίηση στην πανσιόν της Maya (μια απίστευτη και γλυκύτατη 45άρα Σερβίδα), μπανάκι και επίσκεψη στο Κάστρο του Βελιγραδίου με θέα την συμβολή του Δούναβη με τον Σάβο.

2η μέρα 15/7. Βελιγράδι-Ζακοπάνε.

Πρωινό στην Maya, καραβίσιος φραπές και αναχώρηση για Ζακοπάνε.

Κλασικά, ατέλειωτες ουρές στα σύνορα μπαίνοντας και βγαίνοντας από Ουγγαρία αλλά η αποζημίωση έρχεται από το μέσον της χώρας και μετά, όταν και οι διαδρομές γίνονται πιο στριφτερές και πιο σκιερές και δροσερές, καθώς μπαίνουμε σε δάση και ορεινές διαδρομές. Κάτι που θα συνεχιστεί και κατά την διάσχιση της Σλοβακίας. Κάπου εκεί (και μέχρι και την Εσθονία), θα παρατηρήσετε ότι, για κάποιον περίεργο λόγο, τα μισά μηχανάκια που θα δείτε θα είναι τσόπερ. Τοπικοί εννοείται.

Το πάρτι συνεχίστηκε μέχρι την Πολωνία, όπου εκτός από κοντομάνικος έφτασα και με καψίματα από τον ήλιο. (το αντηλιακό που έγραψα πιο πάνω) Ας πρόσεχα.

Μπαίνοντας στο Ζακοπάνε, εκτός από 19 βαθμούς θερμοκρασία, συναντήσαμε μια πανέμορφη και πολύ γραφική κωμόπολη. Ειδικά η είσοδος είναι γεμάτη από πανέμορφα ξύλινα σπίτια. Συμπαθητικός ο κεντρικός τους πεζόδρομος αλλά η κατραπακιά έρχεται από τις τιμές: 3 ευρώ μια ένα κομμάτι πίτσα; 3 και 4 τα μαγνητάκια; 4 για ένα σάντουιτς; Στην Πολωνία; Ίσα ρε …

Στο κατάλυμα που μείναμε, μπορεί να ήμασταν στον 2ο όροφο άνευ ασανσέρ αλλά ήμασταν μέσα σε μια καταπράσινη γειτονιά και κάπου 20 τμ βεράντα έξω από την ξύλινη σοφίτα μας, με πλήρες σαλόνι κήπου. Καρέκλες και τραπέζι μπαμπού …. ξέρετε τώρα…

Το μπαλκονάκι μας στο Ζακοπάνε.

3η μέρα 16/7. Ζακοπάνε-Ογκόστοφ.

Πρωινό γιοκ, καραβίσιος φραπές (κφ από δω και πέρα, γιατί βαριέμαι να το γράφω συνέχεια), στάση στο κέντρο σε μια τράπεζα για να κάνουμε Πολωνικό συνάλλαγμα και αναχώρηση για το Ογκόστοφ. Απίστευτη κίνηση από Ζακοπάνε προς Κρακοβία (σημειωτόν στην κυριολεξία λόγω έργων), το ίδιο και στο πέρασμα έξω από Βαρσοβία, παρέα με βροχή ελαφριάς έντασης, σχεδόν σε όλη την διάρκεια της διαδρομής.

Το Ογκόστοφ είναι ένα απλό χωριό, χωρίς κάτι αξιόλογο να δούμε ή να περάσουμε τον χρόνο μας και ως εκ τούτου, μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για ξεκούραση. Εκεί κάναμε και το 3 στα 3 σε ό,τι αφορά τα καταλύματα, καθώς και το δωμάτιό μας ήταν πολύ ωραίο, με το δικό του μπάνιο και κουζίνα, αλλά είχε και έναν αρκετά μεγάλο κήπο, με λιμνούλα με χρυσόψαρα και μια ερικιά ανάμεσα στα άλλα δέντρα του, με πεντανόστημα ερίκια. Καταλάβατε … 2

Στην λιμνούλα βολτάρανε χρυσόψαρα και κάπου στο βάθος ήταν και η ερικιά. Κάπου στο Ογκόστοφ.

κείμενο/φωτό: Κώστας Διαμαντόπουλος(διαβάστε το Β’ μέρος εδώ και το Γ’ μέρος εδώ)

Share.

1 σχόλιο

Πες μας τη γνώμη σου!