Θεσσαλονίκη-Bόρειο Ακρωτήριο: Με μοτοσυκλέτες, φυσικά! (Β’ μέρος)

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +
κείμενο/φωτό: Kώστας Διαμαντόπουλος (διαβάστε το Α' μέρος εδώ και το Γ' μέρος εδώ)
4η μέρα 17/7. Ογκόστοφ-Ρίγα.

Αόρατο πρωινό, κφ και δρόμο για την Ρίγα της Λετονίας.

Στο ενδιάμεσο και αφού από Πολωνία μπήκαμε Λιθουανία, πήγαμε στο Hill of Crosses: μια μεγάλη έκταση στο μέσο του πουθενά, κάπου στην Λιθουανία, γεμάτη σταυρούς. Εκατομμύρια κατά την γνώμη μου. Ένας φίλος που το γκούγκλαρε, με έστειλε λινκ που έλεγε για 100.000 σταυρούς, αλλά η δημοσίευση είχε γίνει το … 2006. Εκατομμύρια ρε σας λέω.

Σύμφωνα με την επιγραφή, οι σταυροί πιστοποιούν την Πίστη των Λιθουανών στον Θεό.

Κάθε είδους, κάθε μεγέθους και από κάθε υλικό. Ξύλινοι, μεταλλικοί, πέτρινοι, μαρμάρινοι. Τα πάντα. Ο λόγος και ο σκοπός; Να πω την αλήθεια, δεν πολυκατάλαβα. Κάτι σε τάμα με έφερε. Κάτι σε εκκλησάκια που συναντάμε στους Ελληνικούς δρόμους ίσως. Η εξήγηση που είδα στην φωτό που παραθέτω δεν με κάλυψε και πολύ.

Anyway, αφού φύγαμε από εκεί και ενώ βρισκόμασταν σε μια συμπαθητικότατη ορεινή διαδρομή, ο Μάκης σταματάει ξαφνικά στο πλάι. «Στάση για τσιγάρο» με λέει, έλα όμως που ο Μάκης δεν καπνίζει. Εκεί κατάλαβα ότι χαθήκαμε σε κάποιο Λιθουανικό βουνό με αποτέλεσμα να φτάσουμε αργοπορημένοι στην Ρίγα.

 

Παρένθεση: και το χάσιμο του δρόμου παίδες, μέρος του ταξιδιού είναι. Και μερικές φορές, ευχάριστο και ενδιαφέρον μέρος.

Χαμένοι στην Λιθουανία.

Στην Ρίγα μείναμε σε χόστελ. Τεράστιες εγκαταστάσεις, πεντακάθαρο και ευρύχωρο δωμάτιο, όχι πολύς κόσμος, με απόρροια ήσυχα και καθαρά κοινόχρηστα μπάνια.

 

Η έξοδος μας στην Ρίγα, λόγω χρόνου περιορίστηκε σε μια επίσκεψη στα γραφικά Μακ Ντόναλντς, λίγες φωτογραφίες και μια στάση σε κοντινό, στο χόστελ, βενζινάδικο, για να πάρουμε καμία μπυρίτσα για την καληνύχτα. Εσύ είσαι που το είπες; Παίρνει ο Μάκης ένα-δυο σαντουιτσάκια και μια μπύρα, πάει να πληρώσει και ο ταμίας ζμπρώχνει στο πλάι την μπύρα και χτυπάει μόνο τα σάντουιτς στην ταμειακή. «Μα …..» λέει ο Μάκης. «Μαλί» του λέει ο υπάλληλος. «Νο άλκοχολ άφτερ τεν» και ο φουκαράς ο Μάκης έμεινε με την γλύκα. Νταξ. Χέστε μας ρε με την πολιτική ορθότητα. Άμα πηγαίναμε σε κανένα μπαράκι στο κέντρο της πόλης, τίλιο θα μας σερβίριζαν;

Αν προσέξετε, οι κοντινές σκάλες κατεβαίνουν και οι μακρινές ανεβαίνουν. Δύο μικροί απανωτοί λοφίσκοι, σε μια αρκετά μεγάλη έκταση. Οι σταυροί πρέπει να είχαν επταψήφιο νούμερο. Εννοείται ότι το τσιγάρο απαγορευόταν αυστηρά.

5η μέρα 18/7. Ρίγα-Ελσίνκι.

Πρωινό τα σάντουιτς από το βενζινάδικο, κφ και φύγαμε για Ελσίνκι.

Το σχέδιο έλεγε να φύγουμε νωρίς και να περάσουμε τράνζιτ το υπόλοιπο της Λετονίας και την Εσθονία, με σκοπό να προλάβουμε να πάρουμε το καράβι από το Ταλίν, όσο πιο νωρίς γίνεται, ώστε να φτάσουμε σε καλή ώρα στο Ελσίνκι. Και το σχέδιο πέτυχε. Φτάσαμε στο λιμάνι του Ταλίν κατά τις 3 το μεσημέρι, και μέχρι να βρούμε το μέρος από όπου θα βγάζαμε τα εισιτήρια καθώς και την αποβάθρα, προλάβαμε το καράβι των 4.

 

Στο βάθος πίσω μου το Ταλίν, κάπου 2 ώρες πριν να φτάσουμε Ελσίνκι.

Και αν από Λιθουανία «κράτησα» τον Λόφο των Σταυρών και το όμορφο δάσος που χαθήκαμε, από Λετονία και Εσθονία με έμειναν οι καταπράσινοι αλλά βαρετοί και χωρίς στροφές της προκοπής, δρόμοι και τα άπειρα ραντάρ.

Άφιξη στο Ελσίνκι και πηγαίνοντας στο χόστελ που είχαμε κλείσει, φααααπ. Από δικό μου λάθος, η κράτηση ΔΕΝ είχε ολοκληρωθεί και όταν φτάσαμε κατά τις  το απόγευμα εκεί, δεν υπήρχε ούτε ρεσεψιόν. Μικρό το κακό. Με ελάχιστο γκουγκλάρισμα, βρήκαμε άλλο χόστελ, το οποίο μάλιστα, βρισκόταν απέναντι σε ένα κεμπαπατζίδικο. Η χαρά του παιδιού. Τορτίγια γύρος κοτόπουλο που με συστήθηκε σαν κεμπάπ κοτόπουλο και ξεκούραση.

 

6η μέρα 19/7. Ελσίνκι-Ελσίνκι.

Όπως καταλάβατε, αποφασίσαμε να δούμε και λίγο από Ελσίνκι.

Το εσωτερικό της καθολικής εκκλησίας που σμίλεψαν την δεκαετία του ’60 μέσα σε βράχο.

Αφού επισκεφτήκαμε μια καθολική εκκλησία που ήταν «χτισμένη-σκαλισμένη» μέσα σε ένα βράχο και μας την πλασάρανε σαν αξιοθέατο, συνεχίσαμε στο παλιό λιμάνι της πόλης, όπου στην υπαίθρια αγορά συναντήσαμε δύο περίπτερα Ελλήνων που πουλούσαν γουναρικά. Μόνιμοι κάτοικοι Φινλανδίας όλοι τους. Στο ένα περίπτερο, ο Μιχάλης με καταγωγή από την Ρόδο και στο άλλο δύο νεαροί, αδέλφια με καταγωγή από Καστοριά, γεννημένοι στο Ελσίνκι, χωρίς όμως να το καταλαβαίνει κάποιος από την κανονικότατη προφορά τους.

Ο Μιχάλης από την Ρόδο, εν ώρα εργασίας στην υπαίθρια αγορά του Ελσίνκι.

Επίσκεψη στον καθεδρικό ναό στην Πλατεία Σενάτο, καφεδάκι και «πατενταρισμένος» φρέντο, επίσκεψη στην Ορθόδοξη Εκκλησία στο παλιό λιμάνι, βολτίτσα σε ένα μεγάλο παρακείμενο πάρκο όπου εγώ έκατσα καμιά ωρίτσα παραπάνω, αφού είχα μπανίσει ένα πλανόδιο καφετζή ο οποίος αποδείχτηκε Σέρβος που είχε την γνώση και την διάθεση να μπει στον κόπο να με κάνει κανονικό φρέντο εσπρέσο.

Ο Καθεδρικός Ναός της Πλατείας Σενάτο. Ελσίνκι

Επιστροφή στο χόστελ, μαγείρεμα ετοιματζίδικης καρμπονάρας Knorr στην κοινόχρηστη κουζίνα και ξεκούραση. Αξιοσημείωτο ότι στο συγκεκριμένο χόστελ προσφέρανε δωρεάν ωτοασπίδες (της πλάκας) και μάσκες ματιών για τον ύπνο. Οι τελευταίες μας χρησίμευσαν αφού περάσαμε τον αρκτικό κύκλο.

 

7η μέρα 20/7. Ελσίνκι-Ροβανιέμι

Μη δίνετε σημασία στο μοντέλο. Στο φόντο είναι αυτό που θα ευχαριστηθείτε στην Φινλανδία: δάση και λίμνες.

Επιτέλους πρωινό (ναι, το χόστελ διέθετε και πρωινό εκτός από ωτοασπίδες και μάσκες ματιών), κφ και αναχώρηση για Ροβανιέμι.

Η διάσχιση της Φινλανδίας μέχρι το Ροβανιέμι, δεν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο οδηγικά. Αισθητικά όμως είναι υπέροχη διαδρομή μέσα από ατέλειωτα δάση και άπειρες λίμνες, μικρές και μεγάλες, που ενίοτε τις περνάς πάνω από γέφυρες και ενίοτε από το πλάι. Κάδρα που μένουν στο μυαλό και μέρη που αν δεν υπήρχε πίεση χρόνου, θα ήθελα να τα απολαύσω διαφορετικά. Με περισσότερες στάσεις.

 

Λος τρες καμπαλέρος μες την καλή χαρά, με φόντο τα δεκάδες αυτοκόλλητα πάνω στην ταμπέλα του Αρκτικού κύκλο, στο χωριό του Άι Βασίλη.

Δυστυχώς όμως, έπρεπε να παραμείνουμε στο αρχικό πλάνο. Άφιξη, αργά το απόγευμα σε κάμπινγκ λίγο πριν το Ροβανιέμι, το οποίο είχαμε βρει μέσω internet το ίδιο πρωί και κάναμε την κράτηση τηλεφωνικά. Για ακόμα μία φορά σταθήκαμε τυχεροί και πέσαμε σε ένα ακόμα υπέροχο κατάλυμα, σε σπιτάκι με πριβέ κουζίνα και μπάνιο.

Ακόμα μια ετοιματζίδικη μακαρονάδα, ξεκούραση από τα πολλά χιλιόμετρα της ημέρας, ανασύνταξη και ύπνος κατά τις 12 το βράδυ, την ώρα που το φως έξω αντιστοιχούσε σε σούρουπο: ήμασταν κοντά στον Αρκτικό Κύκλο.

 

 

8η μέρα 21/7. Ροβανιέμι-Nordkapp

ΚΦ και αναχώρηση για το χωριό του Άι Βασίλη.

Τουριστικό μέρος. Φανταστείτε έναν χώρο σαν δύο γήπεδα ποδοσφαίρου, με διάσπαρτα μαγαζάκια, φαγάδικα και σουβενιράδικα, με το «Γραφείο» και το «Επίσημο Ταχυδρομείο» του Άι Βασίλη, να ξεχωρίζουν λόγω μεγέθους.

Μέχρι και στα πατώματα σηματοδοτούν τον Αρκτικό Κύκλο οι Φινλανδοί.

 

Προσωπικά, το μόνο πάρε-δώσε που είχα ποτέ με τον συμπαθή παππούλη, ήταν όταν παλιά με έντυναν τα Χριστούγεννα Άι Βασίλη, για να μοιράζω τα δώρα στα μικρά ανίψια μου. Οπότε, όταν με είπε ο Μάκης να πάμε στο γραφείο του, το πρώτο που πέρασε από το μυαλό μου ήταν το «job opportunity» και τον ρώτησα αν θα του αφήναμε βιογραφικό.

Για να μην τα πολυλογώ (sorry Χρήστο, μη βαράς, 3650 λέξεις λέει μέχρι τώρα ο μετρητής του word και γράφει το κοντέρ), οι άλλοι δύο βγήκαν φωτογραφίες και βίντεο με τον i-Vasili κι εγώ αγόρασα κάνα δυο μαγνητάκια.

Στο εν λόγω χωριό επίσης, σηματοδοτείται και το πέρασμα του αρκτικού κύκλου, όπως θα δείτε και στις φωτό. Από δω και πέρα, το καλοκαίρι, οι νύχτες όσο πάνε και μικραίνουν για να εξαφανιστούν εντελώς όταν φτάσουμε στο βορειότερο σημείο του ταξιδιού μας. Το Nordkapp.

Στις στέπες της Βόρειας Νορβηγίας.

 

Και για να φτάσουμε εκεί, διασχίσαμε το βροχερό τελευταίο 1/3 της Φινλανδίας, περάσαμε τις ατέλειωτες στέπες της Φινλανδικής Λαπωνίας μέσα από ατέλειωτες ευθείες γεμάτες έντονες ανωφέρειες και κατωφέρειες, καθώς ο δρόμος ακολουθούσε το ανάγλυφο του τοπίου (χωρίς ορύγματα και επιχώματα δηλαδή) και διαβήκαμε τα σύνορα με την ηλιόλουστη Νορβηγική Λαπωνία σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε.

Από εδώ και πέρα, σαν ένα αόρατο χέρι να γύρισε κάποιον διακόπτη ή να ζωγράφισε έναν διαφορετικό κόσμο, τέσσερα πράγματα θα μας συνοδεύουν τις επόμενες 8 μέρες: θεόρατοι μονόλιθοι σε μεγέθη βουνών, θάλασσα, γέφυρες και τούνελ. Στα περισσότερα από τα τελευταία μάλιστα (κι ενώοι εξωτερικές θερμοκρασίες έπαιζαν ανάμεσα σε 13 και 20 βαθμούς), συναντούσαμε συνήθως 8 και 7 βαθμούς. Κάτι που με έκανε πολύ εντύπωση.

Από την μια τα χιλιόμετρα της ημέρας πολλά (πάνω από 700), από την άλλη το χασομέρι στο Ροβανιέμι μετρήσιμο, φτάσαμε στο Nordkapp στις 12 ώρα Ελλάδος. 11 τοπική. Το βράδυ.

Κάπου 5-6 χιλιόμετρα πριν το Nordkapp και περίπου 12 το βράδυ τοπική ώρα, είδα για πρώτη φορά τον Ήλιο του Μεσονυκτίου.

Αλλά ο ήλιος εκεί. Χαμηλά στον ορίζοντα αλλά εκεί. Και δεν θα έφευγε. Θα έμενε για λίγη ώρα ακόμα εκεί χαμηλά, να μας χαρίσει μια εμπειρία η οποία εκτός από κόπο θέλει και πολλή τύχη για να την ζήσει κάποιος και θα ξαναξεκινούσε την πορεία του πάνω από τα κεφάλια μας για να καταλήξει στο ίδιο σημείο το επόμενο «βράδυ».

Εμείς, είχαμε την τύχη να πετύχουμε καθαρό καιρό. Χωρίς σύννεφα ή ομίχλη.

Είχαμε την τύχη να δούμε τον «Ήλιο του Μεσονυκτίου».  

Εικόνες και συναισθήματα που δεν τολμώ να τα περιγράψω με λέξεις, για να μην τα υποβαθμίσω. Αυτά απλώς τα ζεις. Απλώς γνωρίζεις ότι η θάλασσα που έχεις μπροστά σου, είναι η θάλασσα του Μπάρεντς και ότι στο τέλος της είναι ο Βόρειος Πόλος. Και αυτή η γνώση σε γεμίζει. Σε εξιτάρει. Σε φτιάχνει. Εκεί σκέφτεσαι αυτό που με έγραψε ένας φίλος στο facebook: Έφτασες στο ένα σημείο του ορίζοντα και μένουν άλλα τρία …

310 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας του Μπάρεντς στις 1:30 τα μεσάνυχτα, και ανάμεσα σε μένα και τον Ήλιο του Μεσονυκτίου, υπάρχει τον μνημείο του Nordkapp, μερικοί τουρίστες και ο Βόρειος Πόλος. Για έναν περίεργο λόγο, σιγοψιθύριζα το «Ξημερώματα δίνεις δικαιώματα».

Και για να περπατήσουμε και στην πεζή πραγματικότητα, θα σας πω και λίγα πράγματα για την διαμονή μας εκεί.

Κατ’ αρχήν, για να περάσετε στον χώρο και τις εγκαταστάσεις του Nordkapp, θα πληρώσετε εισιτήριο διάρκειας 24 ωρών και κόστους 28 ευρώ. Η πράξη έδειξε ότι όσο και να κάτσετε εκεί πάνω (ή εκεί «μέσα» αν θέλετε), κανείς δεν θα πει τίποτα, γιατί κανείς δεν θα το καταλάβει. Έλεγχος υπάρχει μόνο κατά την είσοδο.

Οι τρεις ταξιδιώτες με την Ελληνική σημαία, στο μνημείο του Nordkapp. Πιο κλισέ πεθαίνεις.

Εξάλλου, όλο και κάτι παραπάνω θα ξοδέψετε. Είτε σε σουβενίρ, είτε σε φαγητό. Και πιστέψτε με, το κτήριο και οι εγκαταστάσεις είναι εξαιρετικές. Οπότε, άμα σας παίρνει χρονικά, καθίστε όσο θέλετε.

Εμείς, για πρώτη και τελευταία φορά στο ταξίδι, στήσαμε αντίσκηνα και «διανυκτερεύσαμε» στον (εντελώς γυμνό από βλάστηση) βράχο. Και το κάναμε και με αρκετή δυσκολία, λόγω των ισχυρών ανέμων που φυσούσαν εκεί πάνω. Αν αποφασίστε να στήσετε κι εσείς αντίσκηνο, προνοήστε να πάρετε πολύ καλά πασαλάκια, γιατί το έδαφος είναι σκέτη πέτρα. Μια καλή λύση είναι οι μεγάλες και μακριές πρόκες.

Οι πρωινές ώρες (και εννοώ 7-11 το πρωί) είναι και οι καλύτερες ώρες να ξαναβγείτε φωτογραφίες, να αγναντέψετε τον ορίζοντα και να ξαναδείτε το γλυπτό που βρίσκεται εκεί, στην άκρη της Ευρώπης, καθώς, τις υπόλοιπες ώρες θα έχετε παρέα άπειρα γκρουπ τουριστών που θα ζμπρώχνονται να βγουν και αυτοί φωτογραφίες, θα κατακλύζουν τις εγκαταστάσεις, και θα εναλλάσσονται με τα επόμενα γκρουπ που θα έρχονται από το λιμάνι του Χόνινγκσβαγκ.

Για τις επόμενες 5 ημέρες, αντί αναλυτικών περιγραφών και εντυπώσεων, θα περιοριστώ σε απλές αναφορές. Είδαμε (αλλά και δεν είδαμε) τόσα πολλά, νοιώσαμε ακόμα περισσότερα που οι αισθήσεις μπούκωσαν από overdose τοπίων και κάθε προσπάθεια απόδοσης των παραπάνω, από μέρους, περισσότερο θα τα εκφυλίσει παρά θα τα αναδείξει. Πόσο μάλλον να τα μεταδώσει.

Ούτε και οι συγκεκριμένες τοποθεσίες παίζουν ρόλο. Ούτε το που διανυκτερεύαμε: Παντού.

9η    μέρα 22/7. Κάπου στην Δυτική Νορβηγία.

Διαμονή σε κάμπινγκ στο Skjervoy. Ξύλινο σπιτάκι 50 μέτρα από την ακτή κάποιου φιορδ, με την ανάλογη θέα. Όπως και τα περισσότερα από αυτά που μείναμε.

Λιτό και γραφικό όπως τα περισσότερα σπιτάκια στα κάμπινγκ στα οποία μείναμε. Το συγκεκριμένο στο Skjervoy, ήταν και το φθηνότερο.

Και η θέα από το σπιτάκι του Skjervoy.

10η μέρα 23/7. Κάπου στην Δυτική Νορβηγία.

Διέλευση από Troms, Gratangen 

Κάπου σε ένα Φιορδ. Λες και έχει και τίποτα άλλο η Δυτική Νορβηγία.

Στο λιμάνι του Troms.

Περιοχή Manndalen .

Gratangen

Gratangen ξανά.

Διαμονή σε τροχόσπιτο σε κάμπινγκ, μιας και τα σπιτάκια ήταν φουλ. Διαχειρίστρια η Benda. Μια 40άρα Νορβηγίδα, με παρελθόν στην Κύπρο και με την οποία κουβεντιάσαμε αρκετά και όταν είδε τον Χόλμπορν που έστριβα, με είπε με παράπονο ότι δεν έβρισκε τέτοιον στην Νορβηγία. Χωρίς δεύτερη σκέψη της τον έδωσα και αποφάσισα να συνεχίσω με την καβάντζα που είχα από την Θεσσαλονίκη. Το (δωρεάν) πρωινό περιοριζόταν σε τσάι και … νες καφέ.

Το …. δωμάτιό μας στο Gratingen.

Την έλλειψη χλιδής του «δωματίου» στο Gratingen, την αναπλήρωνε η θέα.

11η μέρα 24/7. Κάπου στην Δυτική Νορβηγία.

Πέρασμα από Moskenes σε Bodo με φέρι. Νησιά Lofoten 

Αναμονή για το φέρι από το Μόσκενες. Ακριβώς μπροστά από το VFR, δύο πιτσιρικάδες με δύο CX 500, σε αρκετά καλή κατάσταση. Τους είχαμε πετύχει και στο Nordkapp πριν μερικές μέρες. Και γενικώς, δεν ήταν λίγες οι φορές που συναντούσαμε τους ίδιους ταξιδιώτες στο πέρασμα των ημερών, καθώς οι διαδρομές ήταν κοινές.

Στα νησιά Lofoten θα άξιζε ιδιαίτερη αναφορά αλλά δεν την κάνω γιατί είναι κάτι που πρέπει να το ζήσετε μόνοι σας. Μία μικρή πικρία με έμεινε από το γεγονός ότι τα περάσαμε υπό βροχή και δεν βρήκα ευκαιρία για φωτογραφίες.

Διανυκτέρευση στο «δεν θυμάμαι που και δεν με νοιάζει κιόλας».  Ήταν η μέρα που πληροφορηθήκαμε την τραγωδία στην Αττική και δεν βρήκα την ψυχή ούτε φωτογραφίες να βγάλω.

12η μέρα 25/7. Κάπου στην Δυτική Νορβηγία.

Διαμονή σε ξύλινο σπιτάκι σε ένα κάμπινγκ στο Mosjoen. Πανέμορφο και πεντακάθαρο, απέναντι από τα άψογα κοινόχρηστα μπάνια και κουζίνα.

Mosjoen

Αξιοσημείωτο το ότι στις κεντρικές εγκαταστάσεις του κάμπινγκ, εκτός από ρεστοράν και πιτσαρία υπήρχε και … μπόουλινγκ  6 διαδρόμων. Να το ήξερα, θα έπαιρνα και τις μπάλες μου μαζί.

Οι κεντρικές εγκαταστάσεις στο κάμπινγκ του Mosjoen. Το δεξί κτήριο είναι αίθουσα Bowling με 6 διαδρόμους.

13η μέρα 26/7. Κάπου στην Δυτική Νορβηγία.

Πραγματικά, στο μυαλό μου υπάρχει (ακόμα) ένα κενό σε ό,τι αφορά αυτήν την ημέρα. Το εγκεφαλικό μούδιασμα και η ροή των ειδήσεων σχετικά με την τραγωδία στο Μάτι, το μόνο που άφησαν από εκείνη την ημέρα είναι το δωμάτιο στις κεντρικές εγκαταστάσεις ενός κάμπινγκ, χαμένο μέσα στις καταπράσινες πλαγιές ενός δάσους κοντά στο Κristiansund και το οποίο βρισκόταν πολύ κοντά στο αεροδρόμιο της περιοχής.

Στην περιοχή Steinkjer.

Από το παράθυρο του δωματίου μας, στο κάμπινγκ του Kristiansund. Μέσα σε δάσος και ακριβώς κάτω από το τοπικό αεροδρόμιο. Καμία απολύτως ενόχληση, καθώς λειτουργούσε 10 το πρωί με 10 το βράδυ.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        κείμενο/φωτό: Kώστας Διαμαντόπουλος (διαβάστε το Α’ μέρος εδώ και το Γ’ μέρος εδώ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share.

Πες μας τη γνώμη σου!