Πηραμε τους δρόμους με Ducati Multistrada 1260S και Triumph Tiger 1200 XCx

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

-Για πού το βάλατε ωρέ παλληκάρια τόσο πρωί;

-Nα, εδώ κοντινά, μία 400άρα θα κάνουμε σήμερα,  έτσι, να ξεπιαστούμε λίγο…

Ο συνταξιούχος τραπεζικός της γειτονιάς μου πάντα με ψιλοθαύμαζε. Εβλεπε συχνά πυκνά διαφορετικά «μηχανάκια» έξω από τα γραφεία του περιοδικού κι είχε φτιάξει φαίνεται μία ουτοπική εικόνα για τη δουλειά μου. Μια φορά μάλιστα τό’χε ξεστομίσει: «Aν ξαναγινόμουν νέος θα έπαιρνα μία μηχανή να γυρνάω όόόλο το κόσμο. Ο γκισές μ’έφαγε…»  

Αυτή τη φορά  ήταν πραγματικά ενθουσιασμένος μ’αυτά που έβλεπε.  Ducati από τη μία, Triumph από την άλλη. Απλά δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω τους. Λες και κατέγραφε κάθε καμπύλη τους μη τυχόν και φύγουν ξαφνικά και δεν προλάβει να αποθηκεύσει αρκετές εικόνες. Εκανα νόημα στον Γιενς που ήταν έτοιμος να βάλει το κράνος. Πιο σιγά, δεν βιαζόμαστε…

ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΚΑΜΠΥΛΕΣ, ΚΟΦΥΦΑΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστες. Από τη μία η Ducati Multistada 1260S. 16 xρόνια κλείνει φέτος αυτή η υπερμοτοσυκλέτα που ξεκίνησε με 1000 κυβικά για να καταλήξει με 1260 ακολουθώντας τους κυβισμούς των κορυφαίων supersport της εταιρίας. Οταν εμφανίστηκε σε κάποιους το design της ξένισε, όπως όλες εκείνες που τολμούν να ξεφύγουν από τη μόδα κάθε εποχής. Και το 2010 με την εμφάνιση της 1200 το πράγμα έστρωσε και οι όποιες αντιρρήσεις έπαψαν. Ενας γενικευμένος έρωτας είχε πιάσει όποιον την εβλεπε κι ένα ντελίριο όποιον την οδηγούσε. Ηταν η πρώτη υπερμοτοσυκλέτα με ψηλό τιμόνι με επιδόσεις που απείχαν από τον τότε ανταγωνισμό.

Από την άλλη η Triumph Tiger 1200. H ναυαρχίδα της πιο καλοπουλημένης σειράς της αγγλικής εταιρίας πέρασε από πολλά στάδια από το 2011. Oι Αγγλοι είναι μάστορες στο να εξελλίσουν τα τρικύλινδρα μοντέλα τους και να προσφέρουν κάθε φορά πραγματικές αναβαθμίσεις ακολουθώντας το feadback από τους ίδιους τους ιδιοκτήτες. Είναι ένας δρόμος που δείχνει σεβασμό στα θέλω του μοτοσυκλετιστή και τελικά αντανακλάται σε όλα τα μοντέλα της λίγο ή πολύ. Μπορεί το μοδάτο ρετρό στυλ να είναι το φόρτε της ιστορικής Triumph αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με high tech κατάσταση. Φορτωμένο με ηλεκτρονικά σε κινητήρα/αναρτήσεις η πρώην Explorer (από το 2017 δεν λανσάρεται πλέον με αυτό το προσωνύμιο) θέλει να παίξει με τα ίδια όπλα τον γνωστό παγκόσμιο market leader της κατηγορίας.

ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ;

Nαι,  μπορεί να «παίζουν» στην ίδια κατηγορία οι δύο κούκλες «μας» αλλά υπάρχουν ειδοποιές διαφορές. Πρώτα απ’όλα στην ιπποδύναμη. Με 158 ίππους και 13,2 κιλά ροπής από τα 1262 κυβικά του L2 κινητήρα (ένας βελτιωμένος ξάδελφος του Diavel) το Multistrada δεν έχει άγχος για το ποιό είναι το πιο δυνατό. Ούτε και ο μεγάλος Αγγλος Τίγρης, όμως! Ο (άλλος ένας) υπέροχος τρικύλινδρος της αγγλίδας έχει 141 άλογα και 122Nm , σαφώς περισσότερα από τον Γερμανό ανταγωνιστή του με τον οποίο μοιράζεται το άλλο άκρο της κατηγορίας adventure, το τουριστικό. Γιατί το σπορ ανήκει στη Multistrada, τελεία. Γιατί; Aς μιλήσουμε για εργονομία…

Στη ΠΡΙΖΑ ή στην ΧΛΙΔΑ;

Με το που επέλεξα να καθήσω πάνω στην Multistrada, κατάλαβα τι θα επακολουθήσει στο υπόλοιπο της ημέρας. Σώμα τοποθετημένο πιο κοντά στο τιμόνι από τα μοντέλα της κατηγορίας, γωνία ποδιών με τη μικρότερη γωνία της κατηγορίας, ύψος σέλας κοντύτερο από τους άλλους και διαστάσεις μινιμαλιστικές αν συγκρίνεις με οτιδήποτε λέγεται superadventure bike. Και μετά ζωντανεύει το μοτέρ. Και ακούς ΤΟΝ ήχο. Αυτό, Δεν μεταδίδω άλλο…

Η Αγγλίδα θα μπορούσε να γίνει η καλύτερη φίλη μου στην ολίγο κοφορμιστική περιοδο που περνάω μετά από μία μακράάάάά αντίστοιχη σπορ περίοδο. Ο.Κ., τι να λέμε τώρα! Σελάρα να μη θες να κατέβεις, απλωμένα χέρια στο φαρδύ τιμόνι, κάπου εκεί μπροστά η ρυθμιζόμενη υπερμεγέθη ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη ζελατινάρα, ζεστά γκριπς, ηλεκτρονικές αναρτήσεις (όπως και η Ducati βέβαια) και ένα σωρό λεπτομέρειες που σε κάνουν να νοιώθεις ά-νε-τα.


ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Αλλη διάθεση έχεις όταν οδηγάς την Ιταλίδα, άλλη την Αγγλίδα. Με το πού αλλάζεις σέλα λες και αλλάζεις προσωπικότητα! Η Ducati σε πορώνει. Μέσα στη πόλη ακόμη ελίσσεται σαν αίλουρος με χάρη πολύ μικρότερης μοτοσυκλέτας. Αν εξαιρέσεις την εγγενή αδυναμία του L2 να γυρίσει χωρίς κομπασμούς κάτω από τις 2000 στροφές όλα τα άλλα τα κάνει να δείχνεουν εύκολα εντός πόλης. Εκπληξη! Καλά, με το που βγαίνεις στο περιφερειακό, άντε γειά. Ξεχνάς την πολιτικά ορθή οδήγηση (ποιά;) και γίνεσαι χουλιγκάνος θες, δεν θες. Αλήτισσα η Ιταλίδα! Στη διάρκεια της μέρας ανακάλυψα ότι είναι και αριστοκράτισσα καθώς έχεις τη πεποίθηση ότι όποιο όχημα και να βρεθεί στο διάβα σου εσύ θα είσαι γρηγορότερος! Ψευδαίσθηση; Δεν νομίζω. Τουλάχιστον στις επαρχιακές εθνικές οδούς που κινηθήκαμε.

H  Τίγρης είναι σε άλλη φάση. Γεμάτο μοτέρ και στη θέση του ε βάλε και α, πάλι μέσα θά’σαι. Ηλεκτρική και πολιτισμένη λειτουργία, δύναμη παντού. Βέβαια, όταν χρειαστεί να σκύψεις με γυαλισμένο μάτι για να ακολουθήσεις την …αφηνιασμένη Multistrada θα το κάνει και αυτό πρόθυμα. Τα πιο αργά γεωμετρικά χαρακτηριστικά της Triumph είναι αυτό ακριβώς που ψάχνει ο ταξιδιάρης εαυτός μου. Ναι, τα 400 εκείνης της μέρας δεν μου φαίνονταν στο τέλος της διαδρομής όταν επιζητούσα τη παρέα της παίρνοντάς την σχεδόν με το έτσι θέλω από τον Γιενς. Η Multistrada xάνει καθαρά σ’αυτό από την Tiger. Aκόμη και στη πιο «ήρεμη» εκδοχή της (μη ξεχνάτε: OΛΑ ρυθμίζονται είτε σε κινητήρα είτε σε αναρτήσεις, τόσο αυτόματα με έτοιμα προγράμματα όσο και με προσωπικές επιλογές) η Multistrada ζητάει συνεχώς τη προσοχή σου σαν τρελλαμμένη ερωμένη. Δεν χαλαρώνεις με αυτό το μηχάνημα στα χέρια, τέλος.

ΣΤΟ ΧΩΜΑ

Για την ολοκληρωμένη άποψη θα έπρεπε να πατήσουμε και χώμα. Τι δι@ολο adventure θα ήταν άλλωστε; Δεν θα πω πολλά. Η Triumph είναι καλύτερη. Πολύ καλύτερη. Παρά τη θέση του σώματoς που ευνοούσε τη Multistrada η  Αγγλίδα Τίγρης έδειξε τα νύχια της στη Ducati που έψαχνε απεγνωσμένα για άσφαλτο. Μου φάνηκε μάλιστα ότι άκουσα κι ένα αναστεναγμό όταν μετά από 2,5 μόλις χιλιόμετρα φυτευτής πέτρας ολοκλήρωσα την αναγκαστική διέλευση της χωμάτινης παράκαμψης Ιερισσού-Γοματίου (βάλτε καμμιά πινακίδα βρε παιδιά, πρέπει να μυρίσει κάποιος τα δάχτυλά του για να βρεί τη παράκαμψη…)

ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ (βλέπε: κάνουμε ΤΑΜΕΙΟ)

Τα πράγματα είναι πάντα απλά. Κι όταν δεν είναι πρέπει να τα απλοποιούμε. Διαφορετικά, τρελλαίνεσαι! Γιατί αν πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στις δύο μοτοσυκλέτες  αυτό θα πάθεις… Για να σε δώ, λίγο. Α,χα εντάξει εσύ σπορτίζεις καθαρά. Ανοίγοκλείνεις το γκάζι νευρικά (συνήθως στο πρώτο συνθετικό της λέξης), έχεις μόνιμα κατεβασμένη τη ζελατίνα, αρνείσαι να αλλάξεις τη ρύθμιση sport στην TFT οθόνη της Multi, Nαι, μη το ψάχνεις. Τσάκω την Ιταλιάνα κι είσαι ‘νταξ. Α, και πού’σαι; Mη ξεχάσεις νά’χεις και μερικά ψιλά μαζί σου. 22.100€ για την ακρίβεια… Για το S μοντέλο πάντα μιλάμε, το απλό έχει 19.600€ ενώ υπάρχουν και αρκετές άλλες εκδόσεις.

Οσο για το Triumph Tiger 1200 XCx της δοκιμής μας κοστίζει λιγότερα,  18.690€. Αν δεν σου βρίσκονται τόσα δες και τα 14.990€ της απλούστερης έκδοσης XR. Εδώ αγοράζεις τον πληθωρικό τουρίστα που κρύβεις μέσα σου, εκείνο τον κομφορμιστή τύπο που σχεδιάζει να κόψει πολλά μεν, άνετα χιλιόμετρα δε. Το πλήρες ηλεκτρονικό πακέτο της Αγγλίδας είναι σε πολύ ψηλά επίπεδα ενώ το όλο σύνολο που προσφέρει η Triumph είναι τρομερά ομοιογενές, δείχνει την εξέλιξη του μοντέλου μέσα στα 9 χρόνια που πέρασαν από τη πρώτη της εμφάνιση.

Οποια και να διαλέξεις πάντως, να ξέρεις, εσύ είσαι ο τυχερός. Εμείς είμαστε οι άτυχοι. Που τις οδηγήσαμε μία ολόκληρη μέρα και τώρα περνάμε σύνδρομο στέρησης. Ενάμισυ μήνα μετά…

 

Share.

Πες μας τη γνώμη σου!